ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସ ଆସିବା ସମୟରେ, ସେଇ ତିନିଜଣ ଯୋଗୀଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇଲେ ଏବଂ ମକରନ୍ଦ ବୀଣା ରବେ ମନ ମୋହିଲେ। ସେମାନେ ସହରକୁ ଏବଂ ଗଜପତି ରାଜାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଯୋଗୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି, ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କ’ଣ?” ଯୋଗୀ ନମ୍ରତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ତୁମର କାମ ସଫଳ କରି ତୁମ ପୁଅକୁ ଆଉ ଫେରାଇ ଦେବି।” ଏହା ଶୁଣି ଗଜପତି ରାଜା ନିଜ ପୁଅକୁ ସେମାନେଠାରେ ଦେଇଦେଲେ। ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବାହ୍ଲିକା ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ନୃତ୍ୟର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶହରକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗୀତ-ନୃତ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ ଥିବାରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଲେ। ରାଜା ସେମାନେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ସେମାନେକୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହିବେଳେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ବୀଣା ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧରିଲେ। ଏହା ଦେଖି ମହିଳାମଣ୍ଡଳୀ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ସେମାନେ ମାୟାକୁ ଅପସାରଣ କରି, ଏହାକୁ ମୃଗମର୍ମେ ଅସାର କରିଦେଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ ବଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ଇଚ୍ଛା ମୋତେ କୁହ, ଓ ନାୟିକେ।” ଏହିକଥା ଶୁଣି ଚିତ୍ରରେଖା ଦୁଃଖରେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି—ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣ, ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଶିବ ନିଜେ ଥିଲେ। ମୋର ନାମ ଉଦୟା, ରାଣୀ; ଏହା ହେଉଛନ୍ତି ଦେବସିଂହ, ମହାନ। ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯୋଗଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛୁ। ଶୁକ କିମ୍ବା ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ଦିଅ, ମହାମୋହିନୀ, ଯଦି ଚାହଁ। ଦୟାକରି ତୁରନ୍ତ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।” ଲଜ୍ଜା ପରିହାର କରି, ସେ ଏବେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅକୁ ନେଉ, ମହାପ୍ରଭୁ।” ସେ ଦମ୍ପତି ଚରଣ ଧରି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହିବେଳେ ମକରନ୍ଦ ଇନ୍ଦୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଉତ୍ତମ ପତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସୂର୍ୟବର୍ମାନ୍ ମକରନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର ପାଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ନିଜ ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସେ ଦୁଃଖ-ସୁଖ ମିଶିତ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ଦେବସିଂହ ଓ ମୁଁ ତୁମ ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ ବୋଲି ଜଣାଇଲେ। ଏହିକଥା ଶୁଣି ଆହ୍ଲାଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକି ନମ୍ର ଭାବେ କହିଲେ, “ହେ ବୀର, ମୁଁ ଶୁଣିଛି କିପରି କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ବଧ କରାଯାଇଛି।” ଆହ୍ଲାଦ କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁଲି ଧରିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ପରିମଳ ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଅପରାଧୀ, ମହାପାପୀ, ତୁମେ ମୋ ବନ୍ଧୁକୁ ମାରିଦେଲୁ!” ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ନିରବ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଳଖାନି ନାମକ ବୀର ଆସିଲେ। ସେ ନିଜ ଭାଇର ପୁଅଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ତାରକ ହଜାର ଶୂରବୀର ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାଳନା ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ କେହି ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦେଖି, “ହାଁ, ବନ୍ଧୁ! ତୁମେ କେଉଁଠି ଗଲ, ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ମଣିଷ?” ବୋଲି ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କଲେ।