ଗଜମୁକ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସେ ଦମ୍ପତି ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ସମସ୍ତ କାରଣ ଜାଣିବା ପରେ, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ରାଜା ଅଭିନନ୍ଦନଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ ଚିତ୍ରପ୍ରପୂଜିନୀ। କେଶରିଣୀଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ କୁତୁକ, ଯିଏ ଏକ ଯୋଗିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେଠି ଭୂମି ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ଓ ଶତ୍ରୁପାତ୍ର ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପଦ୍ଜନକ ଥିଲା। ଏହିଠାରେ ରାଜକୁମାରୀ ଚିତ୍ରଲେଖା ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ, ଇନ୍ଦୁଳା ସେଠି ଅବାକ୍ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରହିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ଅଳଜିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବତା, ତୁମେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଭାଗ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଚିତ୍ରଲେଖାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ା କରିଥିଲେ। ଏବଂ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଉପଦେଶ ପଢ଼ିଥିଲେ। ଏଭଳି କହି, ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ତିନିଜଣ ଯୋଗିର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ମକରନ୍ଦ ବୀଣା ବଜାଇଲେ। ସେମାନେ ସହରକୁ ଓ ରାଜା, ଯେଉଁଠାରେ ହାତୀର ମାଲିକ ଥିଲେ, ମୋହିତ କରିଦେଲେ। ଏବେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ହେ ତପସ୍ୱୀ, ମୋ ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କ ଆଶା କ’ଣ?' ସେ ବିନୟପୂର୍ବକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—'ମୁଁ ତୁରନ୍ତ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।' ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହାତୀର ମାଲିକ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ପକ୍ଷେ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବାହ୍ଲିକା ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ନୃତ୍ୟର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ରାଜାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ, ସେମାନଙ୍କ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ। ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଲେ। ଏବେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ବୀଣା ଓ ଢୋଳ ଧରିଲେ। ସେମାନେ ନେଇ, ବଡ଼ ମହିଳାମଣ୍ଡଳୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ମୋହ ଦୂର କରିଦେଲେ; ଏହା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଫଳହୀନ ହେଲା। 'ତୁମ ଆଶା କ’ଣ, ହେ ବୀର?'—କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ ବଧୁକୁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରରେଖା ଦୁଃଖରେ ଭାରିତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ—'ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି। ଚାହେ ନାରାୟଣ, ଧର୍ମ, କିମ୍ବା ଶିବ ହେଉନ୍ତୁ।' 'ମୋ ନାମ ଉଦୟ, ରାଣୀ; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଦେବସିଂହ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଇନ୍ଦୁଳାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଇ, ଆମେ ଯୋଗଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଛୁ। ଶୁକ କିମ୍ବା ଇନ୍ଦୁଳାକୁ ଦିଅ, ମହାମାୟା; କିମ୍ବା ଚାହାଁଲେ ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ନାହିଁଲେ ମୁଁ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବି।' ଲଜ୍ଜାକୁ ପାଛକୁ ରଖି, ସେ ପୁନି କହିଲେ—'ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅକୁ ନିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ।' ସେ ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି, ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଇନ୍ଦୁଙ୍କ ଲେଖା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମଣ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ମକରନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଢ଼ି, ସେ ସେଉଁଠିକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ମିଶିଥିଲା। 'ଦେବସିଂହ ଓ ମୁଁ ତୁମ ପୁଅକୁ ଖୋଜିବାରେ ନିବେଶିତ' ବୋଲି ଜଣାଇଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆହ୍ଲାଦ ଅତିଶୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକି, ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ—'ହେ ବୀର, ମୁଁ ଶୁଣିଛି କିପରି କୃଷ୍ଣାଂଶ ବଧ ହୋଇଥିଲେ।