ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମାଆ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଭଉଣୀ, ପ୍ରେମ ଓ ଶୋକରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବୀର ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଥିବାରୁ ସେମାନେ କିଛି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏବେ ରାଣୀ ପୁଷ୍ପାବତୀ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଦୋଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣାଂଶ ବଡ଼ ଅପମାନ ଭୋଗିଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପରିତ୍ୟାଗ, ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ, ଯଥାଯଥ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା କ'ଣ ଉପଯୁକ୍ତ ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର। ତେଣୁ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳମାନୋକୁ ଡାକିଲେ ଓ ନିଜ ପୁଅକୁ ମାରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ସେ ଆଦେଶ ଦେଲେ: "ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି ଉଖିଡ଼ି ଆଣିଦିଅ।" ଏବେ ଦେବସିଂହ ବଡ଼ ଧନ ଦେଇ ଚଣ୍ଡାଳମାନୋକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଏହି ବେଳେ ବଳଖନଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗଜମୁକ୍ତା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ। ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ମୃଗନେତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ ଓ କହିଲେ, "ନିଜ ମିତ୍ରକୁ ହାନି କରିଛସ୍, ଦୁଷ୍ଟ, ପାପୀ, ତୋତେ ଲଜ୍ଜା ହୋଉ!" "ତୋର ପୁଅ ପୃଥିବୀରେ ବଞ୍ଚିଆଛି, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଅ," ବୋଲି କହି, ବୀର ଶୁଭ ଶିରୀଷା ନାମକ ନଗରକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଗଜମୁକ୍ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସେ ଦମ୍ପତି ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ସମସ୍ତ କାରଣ ଜାଣି, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମକୁ ପୂଜିଲେ। ରାଜା ଅଭିନନ୍ଦନଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ ଚିତ୍ରପ୍ରପୂଜିନୀ। କେସରିଣୀଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରୁଥିଲେ କୁତୁକ ନାମକ ଗୁରୁ, ଯିଏ ଏକ ଯୋଗିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୂମି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଗମ୍ୟ ଓ ଶିଳାର ବିପଦ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପସ୍ଥିତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ଏହିଠାରେ ରାଜକୁମାରୀ ଚିତ୍ରଲେଖା ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ, ଇନ୍ଦୁଲା ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରହିଗଲେ। "ହେ ଦେବତା, ହେ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମାନ ସହିତ ଚିତ୍ରଲେଖାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କର," ବୋଲି ଆଦେଶ ମିଳିଲା। "ସେ ଦେବୀକୁ ମୁଗ୍ଧ କରି, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପାଠ କର।" ଏମିତି କହି ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସ ଆସିଲା, ସେଇ ତିନି ଜଣ ଯୋଗି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେଠି ଦେବତା ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇଲେ, ମକରନ୍ଦ ଭିଣା ରବେ ମନ ମୋହିଲେ। ସେମାନେ ସହର ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ କଲେ। "ତୁମ ଇଚ୍ଛା କହ, ହେ ତପସ୍ବୀ," ବୋଲି ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତାହାପରେ ସେ ବିନମ୍ରତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଆମେ ତୁରନ୍ତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ତୁମ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବୁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅକୁ ସେମାନୋକୁ ଦେଇଦେଲେ। ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବାହ୍ଲିକା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ନୃତ୍ୟର ସାର ଜାଣିଥିବା ସେମାନେ, ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କରିବା ଉଦ୍ୟେଶ୍ୟରେ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତେ ସେମାନଙ୍କର ଗୀତ-ନୃତ୍ୟରେ ମନ ମୋହିଗଲେ। ରାଜା ସେମାନୋକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିଲେ। ତାପରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ଭିଣା ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧରିଲେ। ଏହା ଦେଖି ମହିଳାମାନେର ବଡ଼ ଦଳ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ମାୟାକୁ ଦୂର କଲେ; ସେ ମାୟା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। "ତୁମ ଇଚ୍ଛା କହ, ହେ ବୀର," କୃଷ୍ଣାଂଶ ବଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ଚିତ୍ରରେଖା କହିଲେ, "ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି।" ଚାହେଁ ତାହା ନାରାୟଣ, ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଶିବ ନିଜେ ହୋନ୍ତୁ। "ମୋର ନାମ ଉଦୟ, ହେ ରାଣୀ; ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବସିଂହ।" ଇନ୍ଦୁଲାରୁ ବିୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯୋଗ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛୁ। "ଶୁକ କିମ୍ବା, ହେ ମହାମାୟାବିନୀ, ଇଚ୍ଛା କଲେ ଇନ୍ଦୁଲାକୁ ଦେଉ," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ।