ରାଜାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଚତୁର ଏବଂ ଚଳାକ ଭାବି, ରାଜା ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—"ତୁମ ଭଉଣୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦିଅ ଏବଂ ତୁମ ନିଜ ବନ୍ଧୁକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ି ଦିଅ।" ଏହି ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ, ସେ ଜଣେ ବୀର ସେନାପତି ସହରକୁ ଯାଇ, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଶକ୍ତି ସହିତ ସହରକୁ ଅଘାତ କଲେ। ସେ ସୌରାମ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ସମସ୍ତ କିଛି ଜଳାଇ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା, ବଳଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଇ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଚଳାକୀ ସହ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ମୋର ବନ୍ଧୁକୁ କ୍ଷତି କରିଛ; ତେଣୁ, ତୁମ ଭଉଣୀ ସହିତ ତୁମ ପୁଅକୁ ମୋତେ ଦିଅ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନମ୍ର ମନ ନେଇ ରାଜା କହିଲେ, ଏବଂ ବୀରସେନ ନିଜ ପୁଅ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ, କ୍ରିଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ସହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଚାଲିଗଲେ। ମାଲନା, ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ଭାବବିଭୋର ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ରିଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି। ଏହାପରେ, ଈଷା ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦଶମୀ ତିଥିରେ ରାଜା ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ କରିଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ, ଦାନ ଦେଲେ। ଶୁଭ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, କ୍ରିଷ୍ଣାଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଦଶହଜାର ନାୟକ ଓ ଦଶହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣବସ୍ତୁ ସହିତ ସେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚିତ୍ରରେଖା ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାମୟ ରଥ ଦେଖାଦେଲା। ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଶତଶଃ ସେନାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ। ଚିତ୍ରରେଖା, ବାହିକା ରାଜାଙ୍କ ମନୋହର କନ୍ୟା, ଯାହା ସ୍ଵପ୍ନରେ କ୍ରିଷ୍ଣାଂଶ ସହ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ସେ ଅଭିନନ୍ଦଙ୍କ ଦେହରୁ ଜନ୍ମିତ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁଅକୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ସ୍ୱୟଂବରରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। କ୍ରିଷ୍ଣାଂଶ ଏହି ଘଟଣା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ସମୟ ଜାଣିଥିବା ଦେବସିଂହମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ଅବାକ୍ ହେଇଗଲେ। ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଅବାକ୍ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କ୍ରିଷ୍ଣାଂଶକ ତାଙ୍କ ଅନୁଭୂତି ଶୁଣିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଃଖଦ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଭୀଷଣ ଭାବେ କାନ୍ଦି, ନମ୍ର ଭାବେ କଥା କହିଲେ—"ତୁମର ଉଦୟ ନାମକ ଭାଇ, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମଦ୍ୟପାନ କରାଇ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ନିଜେ ସେହି ବୀରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଛି।" ଦେବସିଂହ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧାରଣା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏହି ଲୀଳା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେହି ଦୁଇ ବୀର କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଆହ୍ଲାଦ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝି, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ। ତାଙ୍କ ମା, ଭାଇଁ ଓ ଭଉଣୀ ପ୍ରେମ ଓ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ବୀର ଭ୍ରମିତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ କିଛି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ରାଣୀ ପୁଷ୍ପାବତୀ, ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଦୁଃଖ ପାଇଲେ। ଅପରାଧ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ରିଷ୍ଣାଂଶ ବଡ଼ ନିନ୍ଦା ଭୋଗିଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପରିତ୍ୟାଗ ସମାନ ବିଚାର କରିବାକୁ ଉଚିତ—ଏପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯିଲା। ସେ ବ୍ରାତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଡାକି, ନିଜ ପୁଅଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ବାନ୍ଧିଲେ। "ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଉଖିଡ଼ି, ସମସ୍ତେ ଏହିଠାରେ ଆଣିଦିଅ," ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଦେବସିଂହ ଯାଇ, ସେମାନେଠାରେ ବହୁ ଧନ ଦେଲେ। ବଳଖନଙ୍କ ଜଣେ ଭକ୍ତ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ—ଗଜମୁକ୍ତା। ବ୍ରାତ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ମୃଗନେତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ, କହିଲେ—"ଲଜ୍ଜା ହେଉ, ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ! ମୋ ବନ୍ଧୁକୁ ତୁମେ କ୍ଷତି କରିଛ।" "ତୁମର ପୁଅ ପୃଥିବୀରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜ,"—ଏପରି କହି, ସେ ବୀର ଶୁଭ ନଗରୀ ଶିରିଷାକୁ ଯାଇଲେ।