କାମସେନ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, ଏକ ବୃତ୍ତ କାଠି ଉଠାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ବାହୁଧରି ଧରି, ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନେ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ମିଶି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିଲା, କେଶ ଉଠାଇଦେବା ପରି ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ଉଦୟ, ଅତିଶୟ ପ୍ରଭଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲକ୍ଷ ଅଭୀର ନାୟକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା ପରାଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ସାତ ଝିଅ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏହି ଇତିହାସର ଅନ୍ୟତମ ନାୟକ, ବିନ୍ଦୁଳ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି, ହାତୀ ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ରଖି, ଯୁଦ୍ଧ ସଜାଇଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ସୂର୍ୟ ଉପାସକ ବୀରସେନ, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ। ବୀରସେନ, ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଓ ବହୁଅଁକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, ନାୟକମାନେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଚତୁର ଚଳାକ ବୋଲି ଭାବି, ରାଜା କହିଲେ: "ତୁମ ଭଉଣୀଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ବାନ୍ଧ, ଏବଂ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦିଅ।" ଏହା ପରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ନଗରକୁ ଗଲେ, ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧ ସହିତ ସେ ନଗରକୁ ଅଘାତ କଲେ, ସୌରମା ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ସବୁକିଛି ଜଳାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଚତୁର ଚଳାକ କଥାରେ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ କହିଲେ: "ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ମୋ ଆତ୍ମୀୟକୁ କ୍ଷତି କରିଛ; ତେଣୁ ମୋତେ ତୁମ ପୁଅ ଓ ତୁମ ଭଉଣୀଙ୍କ ସହ ଦେଅ।" ଏହା ଶୁଣି, ନମ୍ର ହୃଦୟ ରାଜା କହିଲେ, ଏବଂ ବୀରସେନ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀକୁ ଦେଇଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ସହିତ, ଏଠାରୁ ଯାଉଥିଲେ। ମାଳନା, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପାଖ୍ୟାନ ତୁମକୁ କୁହିଦିଆଯାଇଛି। ଏହା ପରେ, ଇଷା ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦଶମୀ ତାରିଖରେ, ରାଜା ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ଉଦ୍ଯାପନ କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ, ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଶୁଭ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଦଶହଜାର ସୁର୍ବୀର ଓ ସୁନା ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚିତ୍ରରେଖା ଏଠିକୁ ଆସିଲେ। ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାମୟ ଯାନ ଦେଖାଦେଲା। ଏଠିକୁ ଦେଖିବାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ, ଶତଶଃ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ। ଚିତ୍ରରେଖା, ବାହିକ ରାଜାଙ୍କ ମନୋହର କନ୍ୟା, ଯାହା ସ୍ଵପ୍ନରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ସହ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦଙ୍କ ଦେହରୁ ଜନ୍ମିତ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁଅ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ। ଶୁଭ ସ୍ଵୟଂବରରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହା ଅନୁଭବ କରି, ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦେବସିଂହ, ଯିଏ ସମୟକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ବି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅବାକ୍ ହୋଇଗଲେ। ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଅବାକ୍ ଦେଖି, ପ୍ରଭଳ କୃଷ୍ଣାଂଶକ, ତାଙ୍କ କନ୍ଦନ ଶୁଣି, ଏଠିର ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଭାରି କନ୍ଦି, ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ: "ତୁମ ଭାଇ ଉଦୟ, ମଦ୍ୟପାନ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମାୟାବି ଭାବେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ନିଜେ ସେ ନାୟକ କ’ଣ କଲେ ଦେଖିଛି।" ଦେବସିଂହ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ କ’ଣ ଘଟିଛି। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ଦୁଇ ନାୟକ କନ୍ଦିବା ସ୍ଥିତିରେ ଆସିଲେ। ଆହ୍ଲାଦ, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୁଝିଲେ।