ଲୋମକଙ୍କ ପୁଅ ସତର ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସେଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ନ୍ୟୂହ। ନ୍ୟୂହ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ତିନିଜଣ ପୁଅ ହେଲେ—ସୀମ, ଶମ ଓ ଭାବ। ଏକ ଦିନ, ନ୍ୟୂହଙ୍କ ସ୍୵ପ୍ନରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ସେ ନ୍ୟୂହଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅ ନ୍ୟୂହ, ଶୁଣ। ସପ୍ତମ ଦିନରେ ବିନାଶ ଆସିବ।" ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ।" ନ୍ୟୂହ ତିନିଶ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା ଓ ପଞ୍ଚାଶି ହସ୍ତ ପ୍ରସ୍ଥ ଏକ ବୃହତ ପାତ୍ର ତିଆରି କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଏହି ବୃହତ ପାତ୍ରରେ ଚଢ଼ି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଚାଳିଶି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ବର୍ଷା ହେଲା। ଚାରିଜଣ ସେଠାରେ ଏକାତ୍ରିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବଡ଼ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ। ନ୍ୟୂହ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଲେ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ବିନାଶ ହେଲେ। ଏଠି ଆମେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଜନନୀ ଓ ଦେବୀ ରାଧାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର ଜଣାଉଛୁ। ଏହିପରି ରେବତୀ, ପୁଷ୍ପବତୀ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ବଡ଼ ପବନ ଓ ମହାମେଘର ଗର୍ଜନର ଶକ୍ତିରେ, ଭୟରେ ସମସ୍ତେ ଦେବୀ ଭୈରବୀଙ୍କୁ ନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ଓ ଭୈରବୀ, ଏହି ଭୟରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।" ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଶୁଷ୍କ ଜମି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ନ୍ୟୂହ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ସେହି ବୃହତ ପାତ୍ରରେ ରହିଲେ। ଏହିପରେ କଳିଯୁଗର ରାଜାମାନଙ୍କ ବୃହତ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ବଂଶ ଫଳିଲା। ସେଠାରୁ ଆଉ ଏକ ନୂତନ ଭାଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ବେଦର ବାଣୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲା। ଦେବତା, ଜ୍ଞାନର ନାୟକ, ଏହାକୁ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ନିଜେ ଧିର ଦାନ କଲେ। ସୀମ, ହମ, ଓ ଯଶସ୍ବୀ ଯକୁତ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ମାଦି, ଯୁନାନ, ତୁବଲୋମସକ, ଜୁମ୍ରା, ଦଶ, କନବ୍ଜ, ରିଫତା, ତଜର୍ରୁମା, ଇଲିଶା, ତରଳିଶା, କିତ୍ତିହୁଦା ଏମିତି ଅନେକ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା। ଦ୍ଵିତୀୟ ପୁଅ ଧାମତଙ୍କୁ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ। ବିଦେଶୀ ଭୂମି, କୁଶଙ୍କ ଛଅ ପୁଅ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସାୱତିକା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିମାରୁଖ, ଅକ୍କଦ, ବାଭୁନା, ଓ ରସନା ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଦୁଇ ହଜାର ଶତାବ୍ଦୀ ଶେଷରେ, ସେ ବୁଝି ପୁନର୍ବାର କଥା କହିଲେ। ପାଞ୍ଚଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ବିଦେଶୀ ରାଜା ରାଜ୍ୟରେ ମାନ୍ୟ ହେଲେ। ପୁନଃ ଚାରିଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ସିମ୍ହଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଇବ୍ରତଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ପଦ ଲାଭ କଲେ। ସେଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା, ଏବଂ ଏକ ପୁଅ ରଉ ନାମରେ ସ୍ମରଣୀୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜୁଜା ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ସେ ରାଜା ଅନେକ ସତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ତହରସ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମାନ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି ତାଙ୍କ ବଂଶ ପ୍ରସଙ୍ଗ କେବଳ ନାମ ମାତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା। କଳିଯୁଗରେ ତାଙ୍କ ବଂଶବୃଦ୍ଧି ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ସେହି ବଂଶ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଗଲା, ଏବଂ ବିଦେଶୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଉପଖ୍ୟାନ ଶୁଣି, ବିଶାଳାରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।