ସେ ଉପରେ ଥିବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ନିଜ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥିଲି; ଏହି ସମୟରେ, ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଅନିରୁଦ୍ଧ ମୋତେ ହାତ ଧରିଥିଲେ। ପରେ, କାଳୀ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ମୋର ସ୍ୱାମୀ। ସେଠାରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ କୃପାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ମୁଁ ଜାମ୍ବୁକଙ୍କର କନ୍ୟା ହେବାକୁ ପାଇଥିଲି। କିନ୍ତୁ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଭାଇ ବଳଖନିନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିଲା। ଏହି ଦୋଷରୁ, ତୁମ ଭାଇ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଥିଲେ। ଏପରି କହି, ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଚୁପ୍ଚାପ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହୋଲିକା ପର୍ବ ଆସିଲାବେଳେ, ମାଲନା ନିଜ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଅତିରିକ୍ତ ସ୍ନେହ ଓ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ରାତିରେ କନ୍ଦିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ଜାଣି, ମହାବୀର ଏକାକି ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରାଜା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ସତ୍ୟ କାରଣ ଜାଣି, ବଳିଥଥା ନାମକ ଗ୍ରାମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଯାଦବମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ବୀରସେନ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ବସିଥିଲେ। କାମସେନ, ପ୍ରସେନ, ମହାସେନ ଓ ମଧୁପ ପରମ୍ପରାଗତ ଭାବେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯାଦବ ବଂଶର ଥିଲେ। ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନାରକେଶରୀ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଉଦାତ୍ତ ମନରେ ସେ ମାଲନାଙ୍କ ଲେଖାଯାଇଥିବା ଚିଠି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଯାଦବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭୋଜନର ଆନନ୍ଦ ଉଠାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ କଥା କହିଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ମାତା ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ, ସେ ବିଶ୍ୱି ବର୍ଷ ବୟସରେ ଥିଲେ। ସେ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ନମ୍ରତା ସହ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ସାର୍ଥକ ହେଲା।" ରାଜା ତାଙ୍କର ଭଉଣୀର ଦୁଃଖରେ ପ୍ରତିଦିନ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ହେଉଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ମୋ ନଗରକୁ ଅଘାତ କଲେ। ପୁନି, ଆମେ ବିଜୟ ପାଇଁ ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲୁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ତୁମ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଆମେ ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କର ସେବକ ହେଲୁ। ପ୍ରେମରେ ବିଭୋର ହୋଇ, ସେ ଆମକୁ ନିଜ ଘରେ ରଖିଲେ। ବୀରସେନଙ୍କ ସଭାରେ, ସେଉଁଠି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଚାଟୁକାର ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବହିଷ୍କୃତ କରାଗଲା; ଏବଂ ରାଜସ୍ୱ ଭଣ୍ଡାର ଦୁର୍ବଳ କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଲୁଟି ନେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅବଶେଷରେ ଶିରୀଷ ନାମକ ନଗରରେ ବସିଥିଲେ। ପରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଝୁଲାକୁ ନେଇ ଯିବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୀରସେନ ସତ୍ୟ କାରଣ ବୁଝି, କହିଲେ, "ଓ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧ ଦିଅ।" ଏହି ଜଣି, ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ। ଏବଂ କାମସେନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବେତ ନେଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ବାହୁ ଧରି, ବାନ୍ଧିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିଲା। ଉଦୟ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ। ତାଙ୍କର ସେନା ପରାଜିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସାତ ଜଣ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏହି ହୀରୋ ବିନ୍ଦୁଳା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତୀ ରହିଥିବା ଅସନ୍ତିକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସୂର୍ୟ ଉପାସକ ବୀରସେନ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସହ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଉଥିଲେ। ବୀରସେନ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ବହୁଁକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଦିଗରେ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।