ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ପ୍ରିୟେ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ଘଟେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ସତ୍ୟୟୁଗରେ ଦେବତାମାନେ ମନସିକ ପୂଜାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ ଭାବରେ ଏବଂ ଦ୍ୱାପରରେ ଦେବତାମାନେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ, ମୁଁ ଶାଳଗ୍ରାମ ରୂପେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ। ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ପୂଜା ପାଇଁ ଅର୍ହ। ଦ୍ୱିଜାତି ଓ ତିନିବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଦେଶାନ୍ତରୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନମ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ମହତ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି; କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଦୂଷ୍ୟିତତା ଦୂର ହୁଏ। ଏପରି ଭାବେ, ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଯୁଗଧର୍ମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନୀତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ତାପରେ ପୁଷ୍ପାବତୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ବାଦ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ଏହି ପୁଣ୍ୟରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରାପ୍ତି ଲାଭ କରିଲି। ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିନଥିଲି; ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମ, ସେ ମୋର ହାତ ଧରିଥିଲେ। କଳି ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହର ମହତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରି, ମୁଁ ଜାମ୍ବୁକଙ୍କ କନ୍ୟା ହେଲି। ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ତୁମର ଭାଇ ବଳଖନିନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିଲା। ଏହି ଦୋଷରୁ ତୁମର ଭାଇ ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଭୋଗିଲେ।" ଏହିପରି କହି, ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଚୁପ୍ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହୋଳିକା ପର୍ବ ଆସିଲା। ମାଲନା ନିଜ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ଓ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖରେ ରାତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କନ୍ଦିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ଜାଣି, ମହାବୀର ଏକାକି ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଲେ। ରାଜା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ବାଳିଥଥା ନାମକ ଗ୍ରାମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ, ଯାହାକୁ ଯାଦବମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ଭୀରସେନ ୩ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ବସିଥିଲେ। କାମସେନ, ପ୍ରସେନ, ମହାସେନ ଓ ମଧୁପ ପରମ୍ପରାକ୍ରମେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯାଦବ ବଂଶର ଅଂଶ। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନରକେଶରୀ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ମନୋଭାବରେ ମାଲନାଙ୍କ ଲିଖିତ ପତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଯାଦବମାନେ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଖାଦ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଭଲପାଇବାରେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ କଥା କହିଲେ। ଏହି ମହାପୁରୁଷ ବିସ୍ମୃତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ସେ ୨୦ ବର୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ମାତା ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦିନେ ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ସାର୍ଥକ ହେଲା। ଖୁସି ହୃଦୟରେ ସେ ନମ୍ରତା ସହିତ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଭଉଣୀଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ରହିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ମୋ ସହରକୁ ଅବରୋଧ କଲେ। ଆମେ ପୁଣି ଜୟ ପାଇଁ ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲୁ। ଏହିପରି ଭାବେ ତୁମେ ଆମେ ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଆମେ ଭଉଣୀଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗିଲୁ। ସେ ଭଉଣୀ ଭଲପାଇବାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇ, ଆମକୁ ନିଜ ଘରେ ରଖିଲେ। ଭୀରସେନଙ୍କ ସଭାରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଚାଟୁକାର ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଷ୍କାସିତ ହେଲେ; ରାଜକୋଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିନ୍ତୁ ନିମ୍ନ କୁଳର ଲୋକମାନେ ଲୁଟିନେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦମିତ ହୋଇ ଶିରୀଷ ନାମକ ସହରରେ ବସିଲେ। ଏବେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଦୋଳାକୁ ନେଇ ଚାଲିଯିବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀରସେନ ସତ୍ୟ କାରଣ ବୁଝି, କହିଲେ, "ହେ ପୁତ୍ର, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧ।" ଏହା ଜାଣି, ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ।