ଦେବସିଂହ ତାଙ୍କର ନିଜ ତୀରକୁ ତାମାଙ୍କ ଗୋଦରେ ଘାତ କଲେ। ତଥାପି, ପାଷାଣ ଘୋଡ଼ାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ କିଛି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଶନିଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହିପରି ନାୟକମାନେ ପରାଜିତ ହେବାକୁ ଦେଖି ରୂପଣ ଭୟକୁ ଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଏକ ନିର୍ମଳ ପତ୍ର ଲେଖି ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ – "ତୁମର ଝିଅ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଦିଅ।" ଏହା ଶୁଣି, ସେହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମୟୂରଧ୍ୱଜ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ତୀରର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀର ଜୟନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୂତ କହିଲେ – ତାପରେ, ପ୍ରଭଳ ରାଜା ପରିମଳ ଏକ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କ ସହିତ, ଯିଏ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏକାଠି ଥିଲେ। ଶୀତକାଳରେ, ଏହି ନାୟକ ଗୁପ୍ତ ଖେଳରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେ ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ହେଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ସଂଯୋଗରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଥିଲେ। ତେବେ କୃଷ୍ଣାଂଶ କହିଲେ – "ତୁମେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କିଏ ଥିଲ?" ପୁଷ୍ପବତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ପ୍ରିୟ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଦାସ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲି। ପ୍ରତିଦିନ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ପୂଜା କରୁଥିଲି। ମୃତ୍ୟୁ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ମୋ ମନ ଶାଳଗ୍ରାମ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା। ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି, କଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ହ୍ରାସ ହୁଏ, ପ୍ରିୟେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଆସେ। ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମନସିକ ପୂଜା ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ଦେବତାମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ମୁଁ ସତ୍ୟଯୁଗରେ ହଂସ, ତ୍ରେତାରେ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ଏବଂ କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଶାଳଗ୍ରାମ ରୂପେ ରହେ। ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ଋଷି, ଦେବତା ଏବଂ ପିତୃଗଣ, ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ ତିନିବର୍ଣ୍ଣୀମାନେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଅପର ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ନମ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖିଲେ ମହାପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏହିପରି, ମହାଦେବୀ, ଯୁଗଗତ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଚରଣ ତୁମକୁ କହିଲି।" ପୁଷ୍ପବତୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ବାଦ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲି। ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲି ନାହିଁ; ଅନିରୁଦ୍ଧ ନିଜେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ, ମୋ ହାତ ଧରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପ୍ରଭୁ, କଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଇଁ ଆହୂତ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ଦୟାର ମହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଜମ୍ବୁକଙ୍କ ଝିଅ ହେଲି। ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ତୁମ ଭାଇ ବଳଖନିନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। ଏହି ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ଭାଇ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ।" ଏହିପରି କହି ସେ ଚୁପ ହେଲେ ଓ ସ୍ୱାମୀ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ହୋଳିକା ପର୍ବ ଆସିଲାବେଳେ, ମାଲନା ନିଜ ଝିଅ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ଓ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରାତିରେ କାନ୍ଦିଲେ। ତାପରେ, ସେହି ମହାବୀର, ତାଙ୍କ କାନ୍ଦିବାର କାରଣ ଜାଣି, ଏକା ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ରାଜା ଏହି ସତ୍ୟ କାରଣ ଜାଣି, ବଳିଥଥା ନାମକ ଗାଁ, ଯାହା ଯାଦବମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ରହିଥିବା ବିରସେନ ରାଜାଙ୍କ ସହ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।