ମହାବତୀ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୃହ ଥିଲା। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରବଳ ବୀର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ସହିତ ଆସିବେ, ଯିଏ ତୁମ ମହାବଳୀ ଠାକୁର ଲହରାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୟାନକ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ମକରନ୍ଦ ତାଙ୍କର ତିନି ଲକ୍ଷ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ସେନାକୁ ଡାକିଲେ। ଏଉଁପରି, କୃଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେନାପତିଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ମୟୂର ସହରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଗୋଲାଉଠାଇବା ଯନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲେ; ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ ମାତ୍ର ଅର୍ଧ ସପ୍ତାହ ରାସ୍ତାରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ମକରନ୍ଦ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦାଧାରଣ କରି ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ଏହି ଖବରରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାତି ଯୋଦ୍ଧା ଗୋଲାଉଠାଇଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଧରିଲେ। ଗ୍ରାମର ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ଘୋଡ଼ାଚଳିତ ସେନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମକରନ୍ଦଙ୍କର ଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲେ। ଚାଳିଶି ହଜାର ଉତ୍ତମ ଯୋଦ୍ଧା ଉଟରେ ଚଢ଼ି ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଜୁଗୁଯୁଗୁ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା। କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଦଶ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା, କାମରଥରେ ବସି, ଏବଂ ଆହ୍ଲାଦ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଉତ୍ତମମାନେ ତଳୱାର ଛାଡ଼ି ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବିନାଶ ଆଣିଲେ। ଅଗ୍ନିପୁତ୍ର ଶିଳା ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆଦି ବୀରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଘେରିଥିଲେ। ଦେବସିଂହ ତାଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା ତମଙ୍କୁ ଗୋଦିରେ ଆଘାତ କଲେ। ଶିଳା ଘୋଡ଼ାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ମନୋଭ୍ରମ ହେଲେ ନାହିଁ। ଶନିଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ବୀରମାନେ ପରାଜିତ ଦେଖି, ରୂପଣ ଭୟରେ ଆକୁଳ ହେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ତାଙ୍କର ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଏକ ନିର୍ମଳ ପତ୍ର ଲେଖି ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ—"ତୁମ ଝିଅ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଦିଅ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମୟୂରଧ୍ୱଜ ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ବାଣ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ରର ପୁତ୍ର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ଜୟନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ତାପରେ ପ୍ରବଳ ରାଜା ପରିମଳ ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟ କ୍ରିୟା କଲେ। ସେ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ନେଇ, ଯିଏ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଶୀତ ଋତୁରେ, ସେ ବୀର ଗୁପ୍ତ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେ ସାଧାରଣ କାମକାଜ କରୁଥିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କିଏ ଥିଲେ?" ପ୍ରିୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦାସ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି। ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ପୂଜା କରୁଥିଲି। ମୃତ୍ୟୁ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ ମୋର ମନ ଶାଳଗ୍ରାମ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା। ସେଉଁବେଳେ, କାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଓ ସମୟର ଦେହ ଭାଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା।