ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଓ ଝୁଲା ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଭାର୍ଗବ ଏହା ଦେଖିଲେ। ଝୁଲା ପାଖରେ ଆସିଲେ, ଶୂରବୀର ଗୋବର୍ଧନଙ୍କ ଅଂଶ ଭଳି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଡାକିଲେ, "ମୋ ଘରକୁ ଆସ; ଏବେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବା।" ତାହାର ଉତ୍ତର ଦେଇ, ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମିତ ମହାନ ନାୟକ, ଉତ୍ତମ ଅଛ। ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ୟ ବଂଶର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।" କିନ୍ତୁ ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶୂଦ୍ର ବଂଶର ଜନ୍ମିତ ଏକ କନ୍ୟା, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ନିଷ୍ଠାରେ ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି।" ତେବେ ଶୂରବୀର ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବାନ କରି ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ଏହିପରି ରାଜପୁତ୍ରକୁ ମୋହିତ କରି, ସେ ଦେବତା ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମକରନ୍ଦ, ପ୍ରେମର ଅଗ୍ନିରେ ଜାଗ୍ରତ ଓ ପୀଡିତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୃଦୟରେ ସ୍ନେହରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ମହାବତୀ ନଗରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶୁଭ ଘର ଥିଲା। ଏଠାରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ତୁମକୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ସହ କାଲେ। ଯେଉଁ ନାୟକ ତୁମର ମହାନ ଚେନା ଲହରାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ମକରନ୍ଦ ତାଙ୍କର ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନାକୁ ତଳୱାର ସହ ଡାକିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେନାପତିଙ୍କୁ କହି, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ମୟୂର ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଧନୁଷ୍ୟ ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲେ; ପଞ୍ଚାଳରେ ଆଧା ସପ୍ତାହ ରାସ୍ତାରେ ରହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମକରନ୍ଦ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଭୁଜାରେ ଗଦା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାଟି ସେନା ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଗ୍ରାମର ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ସେନା ଆଗେଇଲେ। ସମସ୍ତ ଅଶ୍ୱ, ଏକ ଲକ୍ଷ, ମକରନ୍ଦ ରାଜାଙ୍କର ଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ବିଶ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲେ। ଚାଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଚଳିଥିବା ଚାଳିଶ ହଜାର ଶୂରବୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଥିଲେ। ଦିନ ଓ ରାତି ଦରମାନା ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ଦଶ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ଦେବତା ଚାହିଦାର ରଥରେ ବସିଥିଲେ, ଆହ୍ଲାଦ ହାତୀ ଉପରେ ଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ନାୟକମାନେ ତଳୱାର ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ବଡ଼ ହନନ କଲେ। ଅଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଥରର ଘୋଡ଼ା ଥିଲା। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆଦି ନାୟକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଘେରିଥିଲେ। ଦେବସିଂହ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ତମାଙ୍କର କୋଳରେ ଲଗାଇଲେ। ପଥର ଘୋଡ଼ାର ଶକ୍ତିରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଶନିଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧା ଅଚେତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀମାନେ କୁ ବନ୍ଧି ଦେଲେ। ନାୟକମାନେ ହରିଗଲାକୁ ଦେଖି, ରୂପଣ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଏହା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ, ଶୁଭ ଚିଠି ଲେଖି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ। "ତୁମର କନ୍ୟା ପୁଷ୍ପବତୀକୁ କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଦେଇଦିଅ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମୟୂରଧ୍ୱଜ ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଧନୁଷ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଲେ।