ପୁଷ୍ପବତୀ ଦେବୀ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଳା ବର୍ଣ୍ଣର ମହିଳାକୁ ଦେଖି, ଅନ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ଏ ଶୁଭା ମହିଳା ଯେପରି, ସେହିପରି ମୁଁ ଦେଖିଥିବା ପୁରୁଷଟିଏ ମଧ୍ୟ।’ ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶର ଅଂଶଧାରୀ, ପ୍ରଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ସୁପୁତ୍ର, ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଉପାସନା ପାଇଁ ଏକ ମାଳା ତିଆରି ହେଉଥିଲା। ଏକ ଦିନ, ଏହି ବୀର ନାୟକ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ମୋହ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ମତେ ଶୀଘ୍ର କହ, ବିଳମ୍ବ କରିବନି।” ପୁଷ୍ପବତୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଶୁଭା, ଯୌବନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ମହିଳାକୁ ଦେଖିଛି।” ଏହି ଶୁଣି, ମୁହଁ ମଧୁର ମହିଳା ପୁଷ୍ପବତୀ ତାକୁ କହିଲେ, “ତେବେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି, ଶୁଭାମୁହଁ ମହିଳେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପା ପ୍ରେମରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ସେ ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଓ ଝୁଲା ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଝୁଲା ନିକଟକୁ ଆସି, ସେ ମୁହଁ ମଧୁର ମହିଳାକୁ ଦେଖିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ଗୋବର୍ଧନ ଅଂଶଧାରୀ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ମୋ ଘରକୁ ଆସ; ଏବେ ମୋ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ହେଉ।” ମହିଳା କହିଲେ, “ତୁମେ ଉତ୍ତମ, ମହାବୀର, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମିତ।” “ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ୟ ବଂଶର ରାଜାର କୁମାରୀ ତୁମ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ।” “ମୁଁ ଏକ କନ୍ୟା, ଶୂଦ୍ର ଜାତିରୁ ଜନ୍ମିତ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ।” ନାୟକ ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମହିଳାକୁ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଧରି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ଦେବତା ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମକରନ୍ଦ, ପ୍ରେମ ଅଗ୍ନିରେ ଜାଗୃତ ଓ ପୀଡିତ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ମକରନ୍ଦ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ମହାବତୀ ସୁନ୍ଦର ନଗରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶୁଭ ଘର ଥିଲା। ସେଠି, ମହିଳା ଭୟଭୀତ ଭାବରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ତୁମକୁ ଅଭିଯୋଗ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ସହିତ ଆସିବେ। ଯିଏ ତୁମ ଦୀର୍ଘପିତା ଲହରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା, ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ମକରନ୍ଦ ତାଙ୍କ ତିନି ଲକ୍ଷ ତଳବାହିନୀ, ତଳୱାର ସଜିତ, ଆହ୍ୱାନ କରିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେନାନାୟକଙ୍କୁ କହି, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ମୟୂର ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠି ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଧନୁର୍ଯ୍ୟାନ୍ତ୍ର ଓ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲା; ପଞ୍ଚାଳ ମାର୍ଗରେ ଅଧା ସପ୍ତାହ ରହିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ମକରନ୍ଦ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଗଦା ଶୋଭିତ। ଏହି ଶୁଣି, ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାତି ଧନୁର୍ଯ୍ୟାନ୍ତ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଧରିଲେ। ଗ୍ରାମର ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ସେନା ଆଗେଇଲେ। ସମସ୍ତ ଅଶ୍ୱ, ଏକ ଲକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟାରେ, ରାଜା ମକରନ୍ଦଙ୍କର ଥିଲା। ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ, କୁଳି ହାତୀ ଦିଏ ହଜାର ଥିଲା। ଚାଳିଶ ହଜାର ଉତ୍ତମ ଯୋଦ୍ଧା କାମେଲରେ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଥିଲେ। ଦିନ ଓ ରାତି ଜଗନ୍ନାତିକ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା। କିନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡି, ଦଶ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଦେବତା, ଚାହିଦାର ରଥରେ ବସି, ଆହ୍ଲାଦ ହାତୀରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟ, ତଳୱାର ଛାଡି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ବିନାଶ କରିଲେ। ଅଗ୍ନିପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକଙ୍କ ଏକ ପାଥରର ଅଶ୍ୱ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆଦି ନାୟକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ।