ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ କୃଷ୍ଣା, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି। ଏହି ଅତିଶୟ ଅଲଙ୍କାରିକ ହାର ସେ ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ପୁଷ୍ପାବତୀ ନିଜେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ମକରନ୍ଦଙ୍କ ଭୟରୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଭୂଲୋକର ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପା ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତେବେ ପୁଷ୍ପାବତୀ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କାହିଁକି ଏଭଳି ଭୟ ପାଉଛ?" ସେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, "କିଛି ମୁହଁ ଗୋଲା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଜବରଦସ୍ତି କରିବେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପୁଷ୍ପାବତୀ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବେ।" ତେଣୁ, "ସିଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ସେ ଝୁଲା ନେଇଆ।" "ଏହିପରି ହେଉ," ଭାବି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୁଦ୍ରା ନାରୀ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସୁମଧୁର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶ ପୁଷ୍ପାଙ୍କ ସହିତ ସେ ଝୁଲାରେ ବସିଲେ। ଏବେ, ପୁଷ୍ପାବତୀ ଦେବୀ ଏହି ମନୋହର କଳା କାନ୍ତାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ଯେପରି ଏହି ଶୁଭ ନାରୀ, ସେପରି ମୁଁ ଦେଖିଥିବା ପୁରୁଷଟିଏ ମଧ୍ୟ।" ଏବେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା, ଏହି ଦେଶୀୟ ରାଜପୁତ୍ର, ପୁଷ୍ପାଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଉପାସନା ପାଇଁ ଏକ ହାର ତିଆରି ହୁଏ। ଏକ ଦିନ, ନାୟକ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। "ଏହି ମୋହ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ମୋତେ କହ, ଦେରି କରନି," ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। "ମୁଁ ଏକ ଶୁଭ, ଯୁବତୀ, ରୂପବତୀ ନାରୀକୁ ଦେଖିଛି," ଉତ୍ତର ମିଳିଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପାବତୀ ସେ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି, ହେ ଶୁଭ-ମୁଖୀ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପା ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଓ ଝୁଲାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ହେ ଭାର୍ଗବ। ସେଠାରେ ଝୁଲା ନିକଟକୁ ଆସି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖିଲେ। ଗୋବର୍ଧନଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ସିଘ୍ର ମୋ ଘରକୁ ଆସ; ଏବେ ମୋ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେଉ।" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମେ ମହାନ ନାୟକ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ଓ ସୂର୍ୟବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ରୀ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ମୁଁ ଶୁଦ୍ର ବଂଶର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କନ୍ୟା, ଏବେଳେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପାଳନ କରୁଛି।" ତଥାପି, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ସେ ନାରୀକୁ ଜବରଦସ୍ତି ଧରି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ଏହିପରେ ସେ ଦେବତା ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମକରନ୍ଦ, ପ୍ରେମାଗ୍ନିରେ ଜାଗ୍ରତ ଓ ପୀଡିତ ହେଲେ। ସେ ରାଜା ମକରନ୍ଦ ବଡ଼ ସ୍ନେହରେ ଭାସିଯାଇଥିଲେ। ମହାବତୀ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଶୁଭ ଘର ଥିଲା। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣା ବିରହରେ ଭାରି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଦୋଷାରୋପ କରୁଥିଲେ। ଏହିବେଳେ, ଏକ ବଳବାନ ନାୟକ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ସହିତ ଆସିବେ, ଯିଏ ତୁମର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଚେଚା ଲହରାଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ମକରନ୍ଦ ନିଜ ତିନି ଲକ୍ଷ ତଳୱାରଧାରୀ ସେନାକୁ ଡାକିଲେ। ଏଠାରେ, କୃଷ୍ଣା ନିଜ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେନାପତିଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ମୟୂର ସହରକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଗୁଳିଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲେ; ପଞ୍ଚାଳ ମାର୍ଗରେ ମାତ୍ର ଅଧା ସପ୍ତାହ ବ୍ୟୟ ହେଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମକରନ୍ଦ ଦୃଢ଼ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଗଦା ଶୋଭିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାଟି ସେନା ଗୁଳିଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।