ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ନବଶତ ତିରିଶି ବର୍ଷ ଥିଲା। ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁତ୍ର, ଯାହାଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତନାମା ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ। ଅନୁହସ୍ତଙ୍କର ପୁତ୍ର ଏକ ଶତାବ୍ଦୀରୁ କମ୍ ପଦବୀ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହଲ୍ଲଲା, ଯାହାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ପଚାନବେ ବର୍ଷ ଥିଲା। ଏହି ମହଲ୍ଲଲାଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ ବିରାଦ, ଯିଏ ଷାଠି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ବିରାଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ହନୂକା, ଯିଏ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟକାଳ ତିନିଶଯ ଚଉଷଠି (୩୬୫) ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି। ହନୂକା ନିଜ ଜୀବନରେ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ, ବିବେକ, ଦ୍ୱିଜତ୍ୱ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଥିଲା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଅଗ୍ନି ପୂଜା, ଅହିଂସା, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହରେ। ଏହି ହନୂକାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମତୋଚ୍ଛିଳା, ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଭାର୍ଗବ, ତୁମକୁ କୁହିଲି। ଲୋମକଙ୍କ ପୁତ୍ର ସପ୍ତଶତ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ ଏକ ପୁତ୍ର ନ୍ୟୂହା, ଯିଏ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ନ୍ୟୂହାଙ୍କ ତିନିଜଣ ପୁତ୍ର ଥିଲେ—ସୀମ, ଶମ ଏବଂ ଭାବ। ଏକ ଦିନ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ନ୍ୟୂହାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ବୋଲିଲେ, "ମୋ ପୁତ୍ର ନ୍ୟୂହା, ଶୁଣ, ସପ୍ତମ ଦିନରେ ବିନାଶ ଆସିବ।" ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।" ତେଣୁ ନ୍ୟୂହା ଏକ ବଡ଼ ନୌକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଯାହା ତିନିଶଯ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା ଏବଂ ପଞ୍ଚାଶି ହସ୍ତ ପ୍ରସ୍ଥ ଥିଲା। ସେ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଏହି ନୌକାରେ ଚଢ଼ି, ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଚାଳିଶି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା। ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ମହାନଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ। ନ୍ୟୂହା ଓ ତାଙ୍କର ପରିବାର ବଞ୍ଚିଗଲେ; ଅନ୍ୟ ସବୁ ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାଆ ଏବଂ ଦେବୀ ରାଧାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କରାଯାଏ। ରେବତୀ, ପୁଷ୍ପବତୀ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ ଜଣାଯାଏ। ଏହି ବିପ୍ଳବ ସମୟରେ ଭୟାନକ ପବନ ଓ ମହାମେଘର ଗର୍ଜନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ତେଣୁ ନ୍ୟୂହା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଭୈରବୀଙ୍କୁ ନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ହେ ଭୈରବୀ, ଏହି ଭୟରୁ ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଉଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।" ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ପୃଥିବୀ ପୁଣି ଶୁଷ୍କ ହେଲା। ନ୍ୟୂହା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରିବାର ତାହା ନୌକାରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଠାରେ ଏହି କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ, କଳିଯୁଗର ରାଜାମାନଙ୍କ ଉପଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ବଂଶ ଫଳିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଦେଶୀ ଭାଷାର ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହା ବେଦବାଣୀରୁ ବିପରୀତ। ଦେବତା, ଜ୍ଞାନର ନାୟକ, ଏହି ଭିନ୍ନତା ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ନିଜେ ଦିଅଞ୍ଚି କରିଥିଲେ। ସୀମ, ହମା ଏବଂ ଯକୁତା ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମଦି, ଯୁନାନସ୍, ଏବଂ ତୁବଲୋମସକା ଥିଲେ। ତାପରେ ଜୁମ୍ରା, ଦଶା, କଣବ୍ଜ, ରିଫତା ଏବଂ ତଜର୍ରୁମା ଥିଲେ। ଇଲିଶା, ତରଲିଶା ଏବଂ କିତ୍ତିହୁଦା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ଧମତଙ୍କୁ ଚାରିଜଣ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥିଲେ। ବିଦେଶୀ ଭୂମିଗୁଡ଼ିକୁ କୁଶଙ୍କ ଛଅ ପୁତ୍ର ବୋଲି ପରିଚିତ। ସାଭାଟିକା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିମାରୁଖା, ଏହିପରି ଅକ୍କଦା, ବାଭୁନା ଓ ରସନା ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦୁଇ ହଜାର ଶତାବ୍ଦୀ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, ସେ ପୁନି କଥା କହିଲେ।