ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଳାରୂପୀ, ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନୋକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୋଭାମୟ ଅରଣ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସ୍ଥଳ ହେଉଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିଲେ। ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଭଲପାଇବାର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି ଆକୁଳ ହେଲେ। ଦେବସିଂହ, ଯିଏ କାଳର ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏବଂ ଦେବସିଂହ, ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ମାସ ଶେଷରେ, ଘରକୁ ଫେରି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ, ମୋହରେ ଆସି, ବିଶ୍ୱଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାମରେ ଆକୁଳ ହୋଇଛି, ପୁଷ୍ପବତୀକୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ହେ ମହିଷାସୁର ମର୍ଦ୍ଦିନୀ, ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିବା, ହେ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାଶିନୀ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ଦାହ କରିଥିବା, ହେ ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତ ପାନ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ ଦାନବ ନାଶିନୀ, ମୋତେ କ୍ଷମା କର।" ଏପରି ଭାବରେ ମା'ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ଶୟନ କଲେ; ପ୍ରତିଦିନ ସେ ଭୟ ହରା ଓ ବରଦାୟିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଚାରି ମାସ ବର୍ଷା ଋତୁ କେତେ ଚାଲିଗଲା। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ପୁଷ୍ପ ଗୃହକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ଏକ ଦିନ, କୃଷ୍ଣାଂଶର ଅଂଶରେ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ମାଳା ନେଇ, ପୁଷ୍ପା ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ପୁଷ୍ପବତୀ, ଏହି ମାଳାକୁ ଦେଖି, ତାହାକୁ ତ୍ୱଷ୍ଟାର ହସ୍ତକୃତ ମନେ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ସଖୀ, ହେ ମହାମୋହିନୀ, ସତ୍ୟ କଥା ମୋ ପାଖରେ କହ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମକରମ୍ଦା ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ଜୀବନର ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅ, ତେବେ ସବୁ କହିବି।" ତା'ପରେ ସେ କହିଲେ, "ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ କୃଷ୍ଣା; ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି। ଏହି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମାଳା ସେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପବତୀ ନିଜେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ମକରମ୍ଦାଙ୍କର ଭୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ମାନବମାନେ ସମାନ ଭାବରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପା ବି ଭୟରେ ଭରିଗଲେ। ତେବେ ପୁଷ୍ପବତୀ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କଣ ଭୟ ପାଉଛ?" ସେ କହିଲେ, "କିଛି ମନୁଷ୍ୟ, ମୋହିତ ହୋଇ, ଜବରଦସ୍ତି ତା'ଙ୍କୁ ଭୋଗ କରିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପୁଷ୍ପବତୀ ପୁନି କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବେ। ତେଣୁ, ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଝୁଲା ଆଣ।" 'ଏହିପରି ହେଉ', ଭାବି, ସେ ଶୂଦ୍ରା ସ୍ତ୍ରୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏହି ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶର ଅଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁଷ୍ପା ସହିତ ଝୁଲାରେ ବସିଲେ। ତାପରେ, ପୁଷ୍ପବତୀ ଏହି ମୋହନୀ କଳାବର୍ଣ୍ଣା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଖି, ଭାବିଲେ, "ଯେପରି ଏହି ଶୁଭ୍ରା ସ୍ତ୍ରୀ, ସେପରି ମୁଁ ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।" ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅଂଶଧାରୀ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ରାଜାଙ୍କ ସୁତ, ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ବିଗ୍ରହପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ମାଳା ତିଆରି ହୁଏ। ଏକ ଦିନ, ସେ ବୀର ଦୀରେ-ଦୀରେ ପୁଷ୍ପମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ତେବେ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ମୋହ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ତୁରନ୍ତ କହ, ବିଳମ୍ବ କରିନି।" ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ଶୁଭ୍ରା, ଯୌବନ ଓ ରୂପରେ ଶୋଭିତା ନାରୀକୁ ଦେଖିଛି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପବତୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଦେବି, ହେ ଶୁଭ୍ରାମୁଖୀ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପା ପ୍ରେମରେ ଭରିଗଲେ।