କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କର ଏକ ଅଂଶ, ସେଇ ସୁଭଗା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, ଭାବିଲେ – ଏହି ମହିଳା କ’ଣ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଛି, କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂ ନାଗକନ୍ୟା ତୋ? ଏହି ଚମତ୍କାର କଥା ଶୁଣି, ମାଳାକାରଙ୍କ ଝିଅ କଥା କହିଲେ – “ଏହି ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ସମାନ ହୁଏ। ଏହି କନ୍ୟା, ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ଭରିଆ।” “ଏହା କିପରି ହେଲା, ମକରଣ୍ଡ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, ରାଜନ୍। ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଅସମ୍ଭବ। ସେ ଧର୍ମର ମେଘ ଭଳି ଏକ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଅଗ୍ନିରୁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିଲା। ମକରଣ୍ଡ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ବାର ଅଟେ ବୟସରେ ରାଜମନ୍ଦଳର ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପାଥର ଭଳି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଶକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା। ଏହି ଲୋକର ଦିବ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ବନ, ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।” ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ପ୍ରେମରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଇଯାଇଲେ। ଦେୱସିଂହ, ଯିଏ ସମୟର ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଝିଲେ ଯେ ମୋହ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଦେୱସିଂହ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ମାସ ଶେଷରେ ଘରକୁ ଫେରି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ; ମୋହବଶ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାମବେଦନାରେ ପୀଡିତ ମୁଁ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ମହିଷାସୁର ନାଶିନୀ, ଯିଏ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାଶ କଲେ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ, ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତପାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଭୟପାଇଥିବା ମା, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ ଦାନବ ନାଶକାରିଣୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।” ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ଶୟନ କଲେ; ପ୍ରତିଦିନ ସେ ବରଦାୟିନୀ ଓ ଭୟନାଶିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଚାରିଟିଏ ବର୍ଷା ମାସ କଟିଗଲା। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ, ସେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେ ଫୁଲ ଘରକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ଏକଦିନ, ପୁଷ୍ପ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହାର ନେଇ, ଯାହା କୃଷ୍ଣାଂଶର ଅଂଶରେ ଗଠିତ, ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ପୁଷ୍ପବତୀ, ଏହି ହାରକୁ ଦେଖି, ଯାହା ଟ୍ୱଷ୍ଟର ନିମିତ୍ତି ଲାଗିଥିଲା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ସଖୀ, ମହାମାୟା, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମକରଣ୍ଡ ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଜୀବନ ଦାନର ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅ, ତେବେ ମୁଁ କହିବି।” ଏହାପରେ ସେ କହିଲେ, “ଏକ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ କୃଷ୍ଣା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି; ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାର ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ପୁଷ୍ପବତୀ ନିଜେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ମକରଣ୍ଡଙ୍କ ଭୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତେବେ ପୁଷ୍ପବତୀ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କାହିଁକି ଏଭଳି ଭୟ ପାଉଛ?” ସେ କହିଲେ, “କିଛି ମନୁଷ୍ୟ, ମୋହବଶ, ତାଙ୍କୁ ଜୋରକରି ଭୋଗ କରିବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପୁଷ୍ପବତୀ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବେ। ତେଣୁ, ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ତାହିଁ ଝୁଲା ନେଇଆ।” ଏହି କଥା ଭାବି, “ଏହିପରି ହେବ,” କହି ଶୂଦ୍ରା ମହିଳା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚେହେରାରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସୁମଧୁର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶ ପୁଷ୍ପ ସହିତ ଝୁଲାରେ ଆସି ବସିଲେ।