ଏକ ସମୟର କଥା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟ କହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା, କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ମନେ କରୁଥିଲେ। ତାପରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଗିଏଁ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହି ଖବର ଯେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଶୁଣି ରାଜା ପରିମଳ ବିଶେଷ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଛ, ଏବେ ସିନ୍ଧୁ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦେବସିଂହଙ୍କ ସହିତ ଦଶ ହଜାର ବିର ଯୋଦ୍ଧା ନେଇ ସେଠାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଦିନ ହେବା ସହିତ, ମାଳୀର କନ୍ୟା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମଦମାତା ମଧୁମକ୍ଷୀର ଗୁଞ୍ଜନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପୁଷ୍ପା ନାମକ ଏକ ଶାନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ମୁହଁ ନେଇ ଫୁଲ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେଉଁ ଶୁଭ୍ରାଙ୍ଗନାକୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ—ସେ ଭବାନୀ କି, କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା କି, ଏହି ଭାବନା ତାଙ୍କ ମନରେ ଆସିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମାଳୀର କନ୍ୟା କଥା କହିଲେ—“ଏହି ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ରାଜକୁମାରୀ ସମାନ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ କନ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ। ଏହା କିପରି ହେଲା, ମକରଣ୍ଡ କେମିତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି କାରଣ ଏବେ ଶୁଣ। ପୃଥିବୀରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଧର୍ମର ମେଘ ଭଳି ଏକ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ ଅଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା ଦୁଇ ଭାଇ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଧାରୀ। ମକରଣ୍ଡ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସରେ ବଡ଼ ହେଲେ; ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମକରଣ୍ଡ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଳାର ଆକୃତି ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତି ନେଇ ଶତ୍ରୁଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଦିବ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ବନ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।” ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ପ୍ରେମରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ। ଦେବସିଂହ, ଯିଏ ସମୟର ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଝିଲେ ଯେ ମୋହ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ତେଣୁ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଦେବସିଂହ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ମାସ ଶେଷରେ ଘରକୁ ଫେରି, ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ; ମୋହଗ୍ରସ୍ତ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ—“ମୋତେ କାମଦେବର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ରକ୍ଷା କର, ପୁଷ୍ପବତୀକୁ ଜାଗ୍ରତ କର। ମହିଷାସୁର ନାଶିନୀ, ମଧୁ କୈଟଭକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା, ଚଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ନାଶିନୀ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ଦହିଦେଇଥିବା; ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତ ପାନ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିବା; ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ ଦାନବ ନାଶିନୀ, ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।” ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ଶୟନ କଲେ, ଦୈନିକ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରି, ଭୟ ନାଶକ ଓ ବରଦାତ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ। ଏଭଳି ଚାରି ମାସ ବର୍ଷା ଋତୁ କଟିଗଲା। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ, ସେ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରି, ଫୁଲ ଘରକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ଏକ ଦିନ, କୃଷ୍ଣାଂଶର ଅଂଶ ଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ମାଳା ନେଇ, ପୁଷ୍ପା, ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ପୁଷ୍ପବତୀ ସେଇ ମାଳାକୁ ଦେଖି, ଏହା ତ୍ୱଷ୍ଟାର ହାତରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ଭରିଗଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ସଖୀ, ହେ ମହାମାୟା, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ସତ୍ୟ କହ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମକରଣ୍ଡ ଭୟରେ ଅକୁଳ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଜୀବନର ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅ, ତେବେ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିବି।