ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ଏବଂ କେତେକ ଅତିକ୍ଷୁଦ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ସୈନିକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତଥାପି ଧନୁଷ-ବାଣ ଚଳାଇବାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିବା ଦୁଃସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପୁନଃ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଗେଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଭାବେ ଅନେକ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାହାପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ବନ୍ଧିତ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣାର ବାର୍ତ୍ତା ଲହରା ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ, ଯିଏ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଜଳରେ ଚାରିପଟି ଆବୃତ ହେଲା, ଏବଂ ଜୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଲହରାଙ୍କ ସେନାକୁ ଅନେକ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜଳଚର ଦେବତା ଭଗବାନ ବରୁଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଲହରା ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ମନ ନେଇ ତାଙ୍କର ପୃଥିବୀର ଅଂଶକୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ସେ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ବହୁ ଧନ ଦାନ କଲେ ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟ ଲହରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ମହାପୂଜା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମକୁ କହିଦିଆଯାଇଛି। ଏଠି ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କୁହାଯାଏ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ତୁମକୁ ସବୁଠୁ ଅବଗତ ଭାବୁଛୁ, ତେଣୁ ତୁମେ ସତ୍ୟ କୁହ।" ସେମାନେ ଯାଇ ଯେଉଁପରି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା ତାହା ବିବେଚନା କରି ବିବରଣୀ ଦେଲେ, ଯାହାଫଳରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଘୋଡ଼ା ଦଳ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିବା ଶୁଣି ରାଜା ପରିମଳ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା: "ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ଦ୍ୱାରା ସିନ୍ଧୁ ଦେଶକୁ ଯିବା ଉଚିତ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦେବସିଂହଙ୍କ ସହିତ ସେଠିକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଭାତରେ, ମାଳାକାରଙ୍କ ଝିଅ ଆସିଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀକାର ଗୁଞ୍ଜନରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପୁଷ୍ପା ଫୁଲ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶାନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲା। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ—ସେ ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଛନ୍ତି କି, କିମ୍ବା ସେଁଠି ନାଗକନ୍ୟା ତାହା ଭାବିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମାଳାକାରଙ୍କ ଝିଅ କହିଲେ: "ଏହି ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ରାଜକୁମାରୀ ସମ ହେଉଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଯିଏଁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଯୁବତୀ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଏବେ ଶୁଣ, ରାଜା, ଏହାର କାରଣ କ’ଣ—କିପରି ମକରଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ଅଜୟ। ସେ ଧର୍ମର ମେଘ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଅଗ୍ନିରୁ ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଯୁଗଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।" "ମକରଣ୍ଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ପଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏବଂ ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପାଷାଣ ଆକୃତିର ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଶତ୍ରୁଦଳକୁ ନଶ୍ଟ କଲା। ତାଙ୍କର ଏହି ଦିବ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ବନକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।" ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ପ୍ରେମରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ଦେବସିଂହ, ଯିଏ ସମୟର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ମୋହ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ବୁଝିଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦେବସିଂହ ସହିତ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ମାସ ଶେଷରେ ଘରକୁ ଫେରି, ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିଦେଲେ; ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଂଶ ମୋହବଶୀଭୂତ ହୋଇ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: "ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାମ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ; ପୁଷ୍ପବତୀକୁ ଜାଗ୍ରତ କର।" "ମହିଷାସୁର ବଧକାରିଣୀ, ଯିଏ ମଧୁ ଓ କୈଟଭକୁ ବିମୂଢ କଲେ, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାଶକାରିଣୀ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ, ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତପାନ କରିଥିବା, ସବୁ ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ସଦା ଭୟଙ୍କରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।