ରଣଧୀର ରାଜା, ମନରେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ଭାବି, ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଚତୁର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ବରପ୍ରାର୍ଥୀ ଶୂଦ୍ର ବଂଶର, ଏହା ଜାତିର ମଧ୍ୟରେ ବିକୃତି ଆଣିବ। ଏହିଠାରେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲୋହାର କାରାଗାରରେ ବାନ୍ଧିଦିଅ, ହେ ପୃଥିବୀର ନାଥ।” ଏଭଳି ଘଟଣାରେ, ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ; ନେତ୍ରସିଂହ, ଯିଏ ମଧ୍ୟ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଆର୍ୟସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଳଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଭାବରେ ହାରିଗଲେ। ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ନାୟକ ବଳଖାନୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ପାଞ୍ଚାଳକ ଭୂମିରେ, ଲହରୀ ନଗରରେ ବସିଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବୀରମାନେ ସଂଘଟିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ; ସେ ନିଜ ସେନାମାନେକୁ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶର ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବଧ କଲେ। ସେହି ବୀରମାନେ, ପରାଜିତ ଓ କେତେକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପୁନି ଧନୁଷ ବାଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ବାଣର ବୃଷ୍ଟିରେ ଆବୃତ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଅଭିମାନୀ ଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଧରାପଡ଼ିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଲହରା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେନା ପାଣିରେ ଆବୃତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୟନ୍ତ, ଲହରାଙ୍କ ସେନାକୁ ଅନେକ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଗଲେ। ଏହିବେଳେ, ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା ବରୁଣ, ଜଳଚର ଜନଙ୍କର ନାଥ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଲହରା ରାଜା, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ, ନିଜର ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଅଂଶକୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ସେ ବହୁ ଭାବରେ ବହୁ ଧନ ଦାନ କଲେ, ପୁନିପୁନି ପରିକ୍ରମା କଲେ। ସେଇ ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟ, ଲହରାଙ୍କ ପ୍ରଦତ୍ତ ମହାପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟ କହ, କାରଣ ଆମେ ତୁମକୁ ସର୍ବଜ୍ଞ ଭାବେ ମନେ କରୁଛୁ। ସେମାନେ ଯାଇ, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି ଘଟଣାବଳୀ ଖବର ଦେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଘୋଡ଼ା ଦଳ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଛି ବୋଲି ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। “ତୁମେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାରୁ, ସିନ୍ଧୁ ଭୂମିକୁ ଯିବା ଉଚିତ,” ବୋଲି ଆଦେଶ ମିଳିଲା। ଏହି ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦେବସିଂହଙ୍କ ସହିତ ଯାଇ, ଦଶ ହଜାର ଶୂର ବୀରମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ସଂଘଟିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମାଳୀର ଝିଅ ଆସିଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆନନ୍ଦରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଦମତ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନରେ ମୁଖରିତ ହେଉଥିବା ସେଠି, ପୁଷ୍ପା ନାମକ ଝିଅ ଫୁଲ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶାନ୍ତ, ପ୍ରଶାନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣାଂଶ, ସେଇ ଶୁଭ ନାରୀକୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଛନ୍ତି କି, ବା ସେ ନିଜେ ନାଗକନ୍ୟା କି? ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାଳୀର ଝିଅ କହିଲେ, “ଏହି ଫୁଲ ସହିତ, ହେ ରାଜନ୍, ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ସମାନ ଅଟୁଟ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏହି କନ୍ୟା ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ସମ୍ପନ୍ନ। ଏବେ, ହେ ରାଜନ୍, ଏହାର କାରଣ ଶୁଣ, କିପରି ମକରଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୃଥିବୀରେ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି କୌଣସି ଅନ୍ୟେ ଅଜୟ କରିପାରିବେନାହିଁ, କେବଳ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଛାଡ଼ି। ସେ ଏକ ଧର୍ମମୟ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହା ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଅଗ୍ନିରୁ, ସେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଜୁଗଳ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ମକରଣ୍ଡ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ପୁଅ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେଲେ।