କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କର ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପିଇଯାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବଳଶାଳୀ ବୀର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ପୁନି, ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କର ଯୋଗବଳରେ ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଧରିନେଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ, ବଳବାନ୍ ବାହୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଲୱାର ଓ ଢାଲ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ବଳଶାଳୀ ବଳଖାନୀ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର, ଶୂରବୀର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କ୍ଳାନ୍ତିରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋର ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ତୁମର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବି।” ଏହିପରି କହି, ରୋଷରେ ତାଲୱାର ଧରି ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ବଳଖାନୀ, ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସ୍ନେହବଶତଃ ଅପନ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଇନ୍ଦୁଳ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ତୁମ ପିତା ମାତାଙ୍କର ମାନ ବଢ଼ାଇଛ।” ପୁନି କହିଲେ, “ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କର, ଏବଂ ପରେ ତୁମ ପିତୃବ୍ୟଙ୍କୁ, ତାହା ପରେ ଶୁଖବର୍ମାନଙ୍କ ଘରେ ତୁମେ ସୁଖୀ ହେବ। ଏଠାରେ ଏହି ସଂଘର୍ଷ ପୂର୍ବକ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇବ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିଜ ପରିବାର ଉପରେ ଅନୁଭବ କରି, ଶିଶୁ ଭାବୁକ ହୋଇ ବିରଳ ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷା କଲେ, ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ପ୍ରତି ଶୋକ କରି। ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ପିତା, ମୋର ପ୍ରିୟ, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଦେବ, ମାନବ, ନାଗ କିମ୍ବା ଦାନବ ଯେଉଁଠି ନାହିଁ—ମୁଁ ସେଇ, ଜନ୍ମରୁ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। କମଳା ଦେବୀଙ୍କ ମୋହରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ମୁଁ କିଛି ଜାଣିପାରିନଥିଲି।” ଏପରି କହି, ଶିଶୁ ପୁଣିଥରେ ସ୍ନେହରେ ଭିଜିଯାଇ କାନ୍ଦିଲେ। ଶିଶୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଆର୍ୟସିଂହ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାରରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ଶତ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ, ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଦାନ କଲେ। ସେ ସ୍ନେହରେ ଭରିଆ ହୃଦୟରେ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଭୟଙ୍କର ପଥରେ ଏକ ମାସ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁତ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଦଶହାରା ନାମକ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ରାଜା ପୃଥ୍ବୀରାଜ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତୁମେ ତୁମ ଅପ୍ସରା ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜେ ଏ ଭୂମିରେ ନାରୀ ଭାବେ ଆସିଥିଲ। କ୍ଷୟରୋଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ପରେ, ସୂତ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ ବଳବର୍ଦ୍ଧନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ବିସେନ୍ ବଂଶର ଶାସକ ଥିଲେ ଓ ବେଦର ସାର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ ଥିଲେ, ଦୁଇଁଜଣେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବାର ବର୍ଷ ବୟସରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୟୂରଧ୍ୱଜ ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା। ସେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ବନବାସୀ ମାର୍ଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସେନାପତି ଅଗ୍ନିଭୂ ଖୁସି ହେଲେ। ମୟୂରଧ୍ୱଜ ଦେଖିଲେ ଝିଅଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଵର୍ଣ୍ଣରେ ଗଢ଼ା। ମୟୂରଧ୍ୱଜ କହିଲେ, ‘ସେ ତାଙ୍କ ମାଆଁର ଉତ୍ତମ ଦୁଧ ପିଉଛନ୍ତି ଓ ସଦା ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି। ଦେବସେନାପତି, ମହିଷାସୁର ନାଶକ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅସୀମ, ଗୁହାଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ଅବିନାଶୀ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।’ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ସେନାପତି ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଏପରି ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାଜା ବିନମ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।