ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବିଷାଦମୟ ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିଲା। କେହି ବିଳାପ କରି କହିଲେ, "ହାଏ, ଇନ୍ଦୁଳା, ବିର ସୂର! ହାଏ, ମୋର ବନ୍ଧୁ, ଆନନ୍ଦର ଦାତା!" ସେ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ, "ଶୀଘ୍ର ଦୟାକରି ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ଶୁଭମୁଖୀ, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେନାର ବ୍ୟୁହ ଦେଖି, ତାଳନା ନାମକ ସେନାପତି, ସିଂହୀ ଉପରେ ଆସୀନ ହୋଇ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ବୀର, କେବଳ ସେନା ନାଶ କରି ତୁମେ ବିଜୟ ପାଇବା ନୁହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପୁଣିଥରେ ନିଜ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ଇନ୍ଦୁଳା ଅଚେତନ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଶିଶୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ କାଳାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଧନୁ ଧାରଣ କରିଲେ। ସେନାପତି ନିହତ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅତି ଆକୁଳ ହେଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ବାୟୁାସ୍ତ୍ର ନେଇଥିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପରମ ବାୟୁାସ୍ତ୍ରକୁ ପିଇ ନେଲେ। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ପୁଣି ଯୋଗବଳରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରାଗଲା। ଏହିପରି ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣାଂଶ ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ନିଜ ମୁଁହରେ ଧାରଣ କଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଏବଂ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଳବାହାର କରି ତାଳଏବଂ ଖଡ଼ଗ ନେଇ ତୀବ୍ର ତାଳଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହିବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ବଳଖାନୀ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଦେଖାଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର, ବିଶିଷ୍ଟ ବୀର, କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସେ କ୍ରୋଧଭାବେ ଖଡ଼ଗ ଧରି କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଜ ତାଳଏବଂ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେବି!" ଏହି କଥା କହି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ବଳଖାନୀ, ତାଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରି, ପ୍ରେମବଶତଃ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ଇନ୍ଦୁଳା, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ତୁମ ଜନକ ଜନନୀଙ୍କର ମାନ ବଢ଼ାଇଛ। ପ୍ରଥମେ, ମୋତେ ହତ କର, ଏବଂ ପରେ ତୁମ ପିତୃବନ୍ଧୁଙ୍କୁ, ତାପରେ ଶୁଖବର୍ମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ତୁମେ ଶୁଖୀ ହେଉ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିଜ ବଂଶ ଉପଲବ୍ଧି କରି, ସେ ଶିଶୁ କ୍ଷମାପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, "ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ ପିତା, ମୋର ସ୍ନେହମୟ। ଦେବ, ମାନବ, ସର୍ପ, କିମ୍ବା ଦାନବ, ମୁଁ ସେଇ, ଜନ୍ମଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ, ଯିଏ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛି। ମୁଁ କମଳା ମହିଳାଙ୍କ ମାୟାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିଲି, ଅତଏବ ଜାଣିପାରିନଥିଲି।" ଏପରି କହି, ସେ ଶିଶୁ ପୁଣିଥରେ ସ୍ନେହରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେଇ ଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସବର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଆର୍ୟସିଂହ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶତ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ହାତୀ, ମୁକ୍ତା ଓ ରତ୍ନରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଦାନ କଲେ। ସେ ଭଲପାଇବାରେ ଅଟକି ଯିବା କଣ୍ଠରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଭୟଙ୍କର ମାର୍ଗରେ ଏକ ମାସ ରହି, ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁତ୍ର ସହିତ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ଦଶହାରା ନାମକ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ରାଜା ପୃଥ୍ବୀରାଜ ଦୁର୍ଲଭ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। "ତୁମେ ଏକ ଅପ୍ସରା ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜେ ମହିଳା ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲ। ଶୟା କ୍ଷୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇ, ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲ।" ଏହିପରେ ସୂତ କହିଲେ: "ହେ ମୁନି, ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ ବଳବର୍ଦ୍ଧନ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିସେନ୍ ବଂଶୀୟ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦର ସାର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।