ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଘରକୁ ଗୋଲାପରି ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ବଳଖାନି ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଏକ ଶ୍ରୀମତୀକୁ ପାଳକିରେ ବସାଇ ନେଇ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାଳନା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧା ସୁଖବର୍ମନ୍—ଶତ୍ରୁ ସେନାପତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ—ଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଉଁତା ବିର ଯୋଧାଙ୍କୁ ମାରିଦେବା ପରେ, ଜୟନ୍ତ ଦେଖି କ୍ରୋଧରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଶାଳା ସୁଖବର୍ମନ୍ଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେ ପୁନଃ ପୂର୍ବବତ୍ ଭାବେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ପରେ ଅର୍ଯ୍ୟସିଂହଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସବୁ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ବିର ଦୁଃଖରେ ଅନେକ କନ୍ଦିଲେ, "ହାଁ, ମୋର ପ୍ରିୟା, କାମରେ ଅଭିଭୂତ!" ବୋଲି। ଏଭଳି କନ୍ଦି, ଏକା ମାରେ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ରାତିରେ କ୍ରୋଧରେ ଶତ୍ରୁ ଶିବିରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ ବଳଖାନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିର ଆସିଲେ। "ହାଁ, ଇନ୍ଦୁଲା, ବିର ଜନ! ହାଁ, ମୋର ନିକଟାତ୍ମୀୟ, ଆନନ୍ଦ ଦେବାକୁ ଆସ!" ବୋଲି ବଳଖାନି ଡାକିଲେ। "ତୁମର ଦର୍ଶନ ଦେଉ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର!" ସେହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସିଲେ। ସେ ସେନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି, ତାଳନା ନାମକ ସେନାପତି ଶିଂହୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ଶିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ। "ଓ ବିର, ସେନା ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରି ତୁମର ବିଜୟ ହେବ ନାହିଁ," ବୋଲି ତାଳନା କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ନିଜ ଗଦା ଦେଇ ନିଜ ଛାତି ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ଇନ୍ଦୁଲା ଅଚେତ ହେଲେ, ମାରେ ଦେବୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଝଟିତ weapon of Time ଏବଂ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ। ସେନାପତି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ କାମରେ ଅଭିଭୂତ ହେଇ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦୁଲା ରାଗ ଭରି ଲାଲ ଆଖି ଦେଖାଇ, ଅଗ୍ନି-ମିଶନ ଉଠାଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଝଟିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଶତ୍ରୁ ବାୟୁ-ମିଶନ ଉଠାଇଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜ ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ବାୟୁ-ମିଶନକୁ ପିଇ ନେଲେ। ଏଭଳି ବିରୋଧୀକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ପୁନଃ, ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜ ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ମୁଁହରେ ରଖିଦେଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଢାଲ ଏବଂ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ତଳୱାର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଆସିଲେ। ପ୍ରଭାତରେ, ବଳଖାନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରକାଶ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବିର, ଥକି ଦୁଃଖି ହେଇ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ। "ମୋ ତଳୱାର ଦେଇ, ଓ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ନେବି," ବୋଲି ତଳୱାର ଉଠାଇ, ରାଗରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ବଳଖାନି, ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ପ୍ରେମରେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟାଗ କଲେ। "ଓ ଇନ୍ଦୁଲା, ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ତୁମ ଦୁହିଁ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଉଛ," ବୋଲି କହିଲେ। "ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ମାର, ତାପରେ ତୁମ ପିତୃ-କାକାକୁ ମାର, ତାହା ପରେ ସୁଖବର୍ମନ୍ ଘରେ ଖୁସି ରହ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିଜ ପରିବାର ଚିନ୍ତା କରି, ଶିଶୁ ଦୁଃଖରେ ଅନେକ କନ୍ଦିଲେ, ଅପରାଧ ପ୍ରତି ଶୋଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ମିଠା କଥା କହିଲେ: "ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ ପିତା, ମୋ ପ୍ରିୟ!" "ଦେବ, ମାନବ, ନାଗ, ଦାନବ—" "ମୁଁ ସେଇ, ଜନ୍ମରୁ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ମୋ ପିତାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।" "ପଦ୍ମା ମା ଦେଇଥିବା ମୋହକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି।" ଏଭଳି କହି, ଶିଶୁ ପୁନଃ ପ୍ରେମରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ କନ୍ଦିଲେ। ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେ ଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ। ଏହି ଉତ୍ସବର ଖବର ଶୁଣି, ଅର୍ଯ୍ୟସିଂହ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହେଲେ।