ଏଭଳି ଛଅମାସ ଧରି, ସେଇ ଦୁଇଟି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ଦୀର୍ଘ ସଂଘର୍ଷରେ ମନସିକ ଅଶାନ୍ତିରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଏକ ନାୟକ ଯୁଦ୍ଧରୁ ବିମୁଖ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ତାହାପରେ ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାନୀ, ମହାଯୋଗୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଦେବସିଂହ ଶୁଣି, କହିଲେ— “ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜଣେ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ରାତିରେ ସେ ସ୍ୱୟଂ ଆସି ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି ଯାଉଛନ୍ତି। ତେଣୁ ମୋ ଓ ତାଳନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର; ନହେଲେ ଯମଲୋକକୁ ପ୍ରୟାଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଦେବସିଂହଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଘୋଡ଼ାର ସୈନ୍ୟପତି ସେନାକୁ ଜହାଜରେ ବିନ୍ୟାସ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଅର୍ଦ୍ଧ ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସମସ୍ତ ନାୟକ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ବଧ କରି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରୀକୁ ଲୁଟିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣାଂଶର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୀତ-ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ସତୀ ସାତଜଣ ଦାସୀ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଜୋରଦରିରେ ପଳଙ୍କିରେ ବସାଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଗୃହ ଲୁଟିଲେ। ଏହି ଭଳି ବଳଖାନୀ ଦେବତାଳନଙ୍କ ସହ ଶତ୍ରୁ ସେନାପତି ସୁଖବର୍ମା ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ମହାବୀର ବଧ ହେବା ପରେ, ଜୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର ସୁଖବର୍ମାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଅଚମ୍ବିତ ହୋଇ, ସେ ପୁନଃ ଆଗରୁ ଭଳି ଘରକୁ ଗଲେ। ଏବେ ସେ ଆର୍ଯ୍ୟସିଂହଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଲେ। ଏହି ନାୟକ ବେସ୍ତରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ, “ହାୟ! ମୋ ପ୍ରିୟା, କାମେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ!” ଏଭଳି କାନ୍ଦି, ସେ ଘୋଡ଼ୀରେ ଚଢ଼ି, ଏକା ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ରାତିରେ ଶତ୍ରୁ ସେନା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଖାନ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। “ହାୟ ଇନ୍ଦୁଳା, ବିର ନାୟକ! ହାୟ, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ!”—ଏଭଳି ସେ ଡାକିଲେ। “ତୁମ ମଧୁର ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ଶୁଭମୁଖୀ, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର!” ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ଆସିଲେ। ସେ ସେନା ବିନ୍ୟାସ ଦେଖି, ସେନାପତି ତାଳନା ଶିଂହୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ— “ଏ ନାୟକ, କେବଳ ସେନା ଧ୍ୱଂସରେ ବିଜୟ ମିଳିବ ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟାନକ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ନାୟକ ନିଜ ଗଦାରେ ଛାତିକୁ ପୁଣି ଆଘାତ କଲେ। ତେବେ ଇନ୍ଦୁଳା ଅଚେତନ ହେବା ସମୟରେ, ଘୋଡ଼ୀ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ତାହାପରେ ସେ ଶିଶୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ କାଳାସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁ ଧାରଣ କଲେ। ସେନାପତି ବଧ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ କାମେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୋଇ ବିକଳ ହେଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ ଅଗ୍ନିାସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଶତ୍ରୁଠାରେ ଲାଗିଲେ; ଶତ୍ରୁ ବାୟୁାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ବାୟୁାସ୍ତ୍ରକୁ ପିଇଯାଇଲେ। ଏପରି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ପୁଣି ସେ ଯୋଗବଳରେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ। ଏବେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ମୁଁହରେ ରଖିଲେ। ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ମନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଓ ନିୟତିନ୍ଦ୍ରିୟ ନେଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଢାଳ ଓ ତଳୱାର ଧରି ତଳୱାର ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଆସିଯାଇଥିଲେ। ପ୍ରଭାତେ ବଳଖାନୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବୀର, କ୍ଳାନ୍ତିରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ମୁଁ ନିଜ ତଳୱାରରେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେବି, ଏ କୃଷ୍ଣାଂଶ!” ବୋଲି, କ୍ରୋଧରେ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଦୃତ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ବଳଖାନୀ, ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ପ୍ରେମବଶତଃ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।