ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଅନେକ ରାଜା, ଗ୍ରାମପତି ଏବଂ ଅଞ୍ଚଳର ଶାସକମାନେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥରେ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମଦରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଳନା ସେମାନଙ୍କୁ ବିଜୟ କଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଶିବ—ରାମେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ନଳିନୀ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ନିବାସ କଲେ। ତାପରେ ଏକ ଦୂତବାହକ ଚିଠି ଆସିଲା: “ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆର୍ୟସିଂହ, ତୁମେ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ; ନହେଲେ, ମୁଁ ମୋ ସେନା ସହିତ ତୁମେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।” ଏହି ଚିଠିର ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଇନ୍ଦୁଳା ନିଶ୍ଚଳତା ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଉଠାଇଲେ। ସେହି ଦିନ, ସୁଖଶର୍ମା ତାଙ୍କର ତିନି ଲକ୍ଷ ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ରାତି ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଏକ ଶତ ପୁଅ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଘୋଡା ହରିତ ବର୍ଣ୍ଣର ଥିଲା, ସେମାନେ ତପସ୍ବୀ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ପରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି ଖୁସିରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଭଳି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଛଅ ମାସ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ରାଜା ମନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ବିରତ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାତା, ମହାଯୋଗୀ ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଡାକି, ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବସିଂହ ଶୁଣି କହିଲେ: “ଏକ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯିଏ ରାତିରେ ଆସି ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ତେଣୁ, ମୋ ଏବଂ ତାଳନାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଶୀଘ୍ର ବିଜୟ ଲାଭ କର; ନହେଲେ, ତୁମେ ଯମ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ।” ଦେବସିଂହଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଘୋଡା ଉପରେ ଯୋଦ୍ଧା ସେନାକୁ ଜହାଜରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଧ ସେନାକୁ ରଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଘୋଡା ଉପରେ ଚଢି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରহରୀମାନେ ମାରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରକୁ ଲୁଟିଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଗ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ, ଗୀତ ଏବଂ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସାତ ଦାସୀ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ଜୋର ଦେଇ ତାକୁ ପାଳକୀରେ ବସାଇ, ଶତ୍ରୁ ଘରକୁ ଲୁଟିଲେ। ବଳଖାନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦେବତାଳନା ସହିତ, ଶତ୍ରୁ ସେନାପତି ସୁଖବର୍ମାନ୍ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେହି ମହାବୀର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଜୟନ୍ତ ରୋଷରେ ଅନ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଦାମାଦ ସୁଖବର୍ମାନ୍ ଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ବିସ୍ମିତ ହୋଇ, ସେ ପୂର୍ବବତ ଘରକୁ ଗଲେ। ଆର୍ୟସିଂହଙ୍କ ଘରକୁ ଗଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଅନ୍ତେ, ମହାବୀର ବିପ୍ରଳଭ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାହିଲେ, “ହାୟ, ମୋର ପ୍ରିୟ, ଅନୁରାଗରେ ଅନ୍ଧ!” ଏଭଳି କାନ୍ଦି, ସେ ଘୋଡା ଉପରେ ଚଢି, ଏକା ଏବଂ ରୋଷରେ ରାତିରେ ଶତ୍ରୁ ଶିବିରକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଖାନ ଆସିଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ହାୟ, ଇନ୍ଦୁଳା, ମହାବୀର! ହାୟ, ମୋ ଆତ୍ମୀୟ, ଆନନ୍ଦ ଦାତା!” ତାପରେ, “ତୁମ ଦୟା ଦେଖା, ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର!” ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି, ତାଳନା, ସେନାପତି, ସିଂହୀ ଉପରେ ଦଢ଼ି ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ: “ଓ ବୀର, ସେନା ନଶ୍ଟ କରିଲେ ବିଜୟ ମିଳିବ ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ନିଜ ମୁଣ୍ଡି ଉପରେ ଗଦା ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା ଅଚେତ ହେବା ସମୟରେ, ଘୋଡା ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ପରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରି କାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ। ସେନାପତି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅନୁରାଗରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ବିପ୍ରଳଭରେ ତଳିଗଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା, ରୋଷରେ ଲାଲ ଆଖି ନିଆଁ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଶତ୍ରୁ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଶତ୍ରୁ ତାତ୍କ୍ଷଣିକ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ।