ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରାଜ୍ୟ ଥିଲା, ଯାଁର ରାଜା ଥିଲେ ଆର୍ୟସିଂହ। ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ସତର ରୂପସୀ ରାଣୀଙ୍କ ସହ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଶରେ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ କୀର୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନଳିନୀ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶୁଭ ଗିରିଜା ମନ୍ଦିର ଥିଲା। ଏଠି ଦେବୀ ଗିରିଜା ଏକ ହଂସ ରୂପରେ ଥିବା ଆର୍ୟସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ କ୍ରୀଡା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ବର୍ଷ କଟାଇଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରୁ ଗର୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖି ଜଗଦମ୍ବିକା ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଆର୍ୟସିଂହ, ଯିଏ କେବଳ ସଉଖ୍ୟ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଆସିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଲଙ୍କା ନଗରରେ ଇନ୍ଦୁଳା ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ବସୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିବାର ଶୋକରେ ଭାସିଗଲେ। ତେବେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ବଡ଼ ଭାଇ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଇନ୍ଦୁଳାକୁ ଆଣିଦେବି, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ।" ବଳଖାନି, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଦେବସିଂହ ଓ ତାଳନା, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଗ୍ରାମ ଓ ଦେଶର ମୁଖିଆମାନେ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ମଦୋନ୍ମତ ରାଜାମାନେ ପ୍ରବଳ ତାଳନାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଶିବ ରାମେଶଙ୍କ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ନଳିନୀ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୂତବାସୀ ଆସି ଆର୍ୟସିଂହଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ମହାନ ଆର୍ୟସିଂହ, ତୁମ ଯେଉଁ ପୁଅମାନେ ଏଠାରୁ ପାର ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଆମକୁ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ସେନା ନେଇ ତୁମେଠାରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବି ଓ ରାଜ୍ୟ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେବି।" ଏହି ଦୂତବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଆର୍ୟସିଂହ ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାଣ ଧରିଲେ। ସେହି ଦିନ ସୁଖଶର୍ମା ତାଙ୍କ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ରାତି ଆସିବା ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଶତ ଝିଅ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ସବୁ ହରିତ ରଙ୍ଗର ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ତପସ୍ବୀ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି ସମସ୍ତେ ସଉଖ୍ୟରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଛଅ ମାସ ଧରି ଦୁଇଟି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧରେ ମନସିକ ଦୁଃଖରେ ଏକ ଅଭିନନ୍ଦନ ହୋଇଯାଇ, ଯୁଦ୍ଧରୁ ଅନାସକ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ତେବେ ଦେବସିଂହଙ୍କୁ, ଯିଏ ତିନି କାଳ ଜାଣିଥିବା ମହାୟୋଗୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଡାକିଲେ। ଦେବସିଂହ କହିଲେ, "ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏକ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ନିଜେ ରାତିରେ ଆସି ସେନାକୁ ଧ୍ଵଂସ କରୁଛନ୍ତି। ଏହିଠାରେ ମୋ ଓ ତାଳନାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଜୟୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ନହେଲେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ଦେବସିଂହଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଘୋଡ଼ାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନୌକା ଉପରେ ସେନା ଗଠନ କଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରବଳ ଜନ ଅର୍ଧ ସେନାକୁ ରଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାଳାକୁ ମାରି, ଶତ୍ରୁର ଚମତ୍କାର ନଗରକୁ ଲୁଟିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ପ୍ରବଳ ଅଂଶ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ, ଯିଏ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସାତ ଦାସୀ ସହ ବସିଥିଲେ। ଶକ୍ତିବାନ ହୋଇ ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଚାମର ଉପରେ ରଖି ଶତ୍ରୁ ଘର ଲୁଟିଲେ। ବଳଖାନି ଏବଂ ଦେବତାଳନା ସହିତ ଶତ୍ରୁ ସେନାପତି ସୁଖବର୍ମାନ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ସେହି ମହାବୀର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଜୟନ୍ତ ରୋଷରେ ଆଗ୍ନିମୟ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇଁଘରୁଆ ସୁଖବର୍ମାନକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଆର୍ୟସିଂହଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ଶୂରବୀର ଦୁଃଖରେ ହୃଦୟବିଦାରକ ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲେ, "ହାଁ, ମୋ ପ୍ରିୟା, ଆସକ୍ତିରେ ବିହ୍ୱଳ!" ଏଭଳି କାନ୍ଦି, ସେ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଏକାକୀ ରାତିରେ ଶତ୍ରୁ ଶିବିରକୁ ରାଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରବଳ ବଳଖାନି ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।