ସଭାରେ ବିଦାୟ ସମୟରେ, ବୀର ଲକ୍ଷଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୁଇ ଯୋଗୀ ଆକାଶପଥରେ ଆସିଥିଲେ।” ସେହି ଦୁଇ ଯୋଗୀ ମୋତେ ପରାଜିତ କରି, ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଏହିପରି କଥା କହୁଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଚଲିଗଲେ। ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏକଥର, ସାଗର ନାମକ ହ୍ରଦର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବଳବାନ୍ ଇନ୍ଦୁଳା ବସିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଆକାଶରୁ ହଂସମାନେ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: “ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ରୂପୀ, ସେ ଧନ୍ୟ।” ସାଗର ସହର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହ୍ରଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ। “ହେ ଇନ୍ଦୁଳା, ତୁମେ ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍; ଆମେ ମନସ୍ ହ୍ରଦରେ ବସୁଛୁ। ସେଠାରେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏକ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚଲିଗଲୁ; କାରଣ ଏଠାରେ ତୁମ ପରି କେହି ନାହାନ୍ତି, ଏବଂ କମଳ ସମାନ ସେଇ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର କେହି ନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ଆମ ସହିତ ଚଳି, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖ। ସୁନ୍ଦର ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପରେ ଆର୍ୟସିଂହ ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ସତର ରୂପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସାତଜଣୀ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସାଙ୍ଗିନୀ ଥିଲେ। ଆନନ୍ଦଦାୟକ ନଳିନୀ ସମୁଦ୍ରରେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଗିରିଜା ମନ୍ଦିର ଉଭୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ହଂସ ରୂପରେ ରହୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ଇନ୍ଦୁଳାକୁ ଦେଖି, ଗିରିଜା ଦେବୀ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ରମ୍ୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିଲେ। ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରୁ ଗର୍ବ ଉଦ୍ଭବ ହେଲାବେଳେ, ଜଗଦମ୍ବିକା ଖୁସି ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, କେବଳ ସୁଖ ଚାହିଁଥିବା ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆସିଲା। ସେ ଇନ୍ଦୁଳା ଲଙ୍କାନଗରରେ ବସୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିବାର ଶୋକକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବଡ଼ ଭାଇ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଶୁଣ, ମୁଁ ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣିଦେବି; ତୁମେ ଧୃଢ଼ ରୁହ।” ତାପରେ ବଳଖାନି, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଦେବସିଂହ ଓ ତାଳନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳର ରାଜାମାନେ, ଗ୍ରାମପତିମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ। ସମସ୍ତ ମଦୋନ୍ମତ ରାଜାଙ୍କୁ ବଳଶାଳୀ ତାଳନ ପରାଜିତ କଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ରାମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜି, ନଳିନୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୂତୀୟ ପତ୍ର ଆସିଲା: “ହେ ମହାନ ଆର୍ୟସିଂହ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଆମକୁ ଦିଅ; ନହେଲେ, ମୁଁ ସେନା ସହିତ ତୁମକୁ ପରାଜିତ କରି, ରାଜ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।” ଏହି ପତ୍ରର ବିଷୟ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା ଅଚଳୀକରଣ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଧରିଲେ। ସେହି ଦିନ, ସୁଖଶର୍ମା ନିଜର ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ରାତି ଆସିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଶତ ଶତ ପୁଅ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ସବୁ ହରିତ ରଙ୍ଗର ଥିଲା, ସେମାନେ ତପସ୍ବୀ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଛଅ ମାସ ଧରି ଦୁଇ ଦଳରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ମନସିକ କ୍ଷୁଭ୍ଧତାରେ ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କ ମନ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଅନୁଚିତ ହେଲା। ତାପରେ ତିନି କାଳ ଜ୍ଞାନୀ, ବଡ଼ ଯୋଗୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ ଶୁଣି କହିଲେ: “ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏକ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ; ସେ ନିଜେ ରାତିରେ ଆସି ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି। ତେଣୁ, ମୋ ଓ ତାଳନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଜୟୀ ହେଅ; ନାହିଁଲେ, ଯମଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଦେବସିଂହଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଡ଼ିଥିବା ବୀରମାନେ ନୌକାରେ ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସେଠି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଳନ ଅର୍ଦ୍ଧ ସେନାକୁ ରଖିଲେ। ସମସ୍ତ ବୀର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାଳକମାନେକୁ ମାରି, ଚମତ୍କାର ସହରକୁ ଲୁଟିଲେ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ, ଗୀତ-ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସାତ ଜଣୀ ସାଙ୍ଗିନୀ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।