ପରିମଳ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହେଲେ। ଏଥିରେ, ବିଶାଳ ଓ ଧର୍ମିକ ବେଲା ପୁନିପୁନି ଶୋକ କରିଲେ; ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ବେଲା ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯାଇଲେ। ଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ, ସେ ଆସିବାର ଚିହ୍ନକୁ ସନ୍ତୋଷ ପୂର୍ବକ ନେଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ସପ୍ତପୁତ୍ର ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦଶ ରାତି ରହିଲେ; ଏବଂ ଶେଷରେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପୃଥିବୀର ନାଥଙ୍କ ଚରଣକୁ ଧରିଲେ। ମହାରାଜ, ତୁମର ବଧୁ ଏବେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର; ତେଣୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଘରକୁ ଯାଅ, ଓ ଖୁସି ରୁହ। ଏହିପରି କହି, ରାଜା ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼କୁ ଛୁଇଲେ; ସେ ଭୂପତିଙ୍କୁ ଛୁଇଲେ, ଏବଂ ଏହି ରାଜା ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଉଭୟ ରାଜା, ଭାଙ୍ଗି ହାଡ଼ ସହିତ, ପାବକଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସିତ ହେଲେ। ମାଲନା, ନିଜ ପୁଅକୁ ବିବାହ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ହୋମ କରିଲେ। ସଭାରେ, ଲକ୍ଷଣ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ସମୟରେ କହିଲେ: "ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୁଇ ଯୋଗୀ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଆସିଥିଲେ।" ସେମାନେ ମୋତେ ଜିତି, ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ବିଦାୟ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ; ଏବଂ ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ। ଏକଥାରେ, ସାଗର ନାମକ ହ୍ରଦର କୂଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁଳା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହଂସମାନେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ଆକାରର, ସେ ଧନ୍ୟ।" ସାଗର ନଗର ଓ ହ୍ରଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଇନ୍ଦୁଳା, ବିଶ୍ୱବୁଦ୍ଧି, ଆମେ ମନ ହ୍ରଦରେ ବସିଛୁ। ସେଠାରେ, ଏକ ଶୁଭ ନାରୀ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦେଖିଲୁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆମେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଗଲୁ; କାରଣ ଏଠାରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ଏବଂ ପଦ୍ମ-ସଦୃଶ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବର କେହି ନାହିଁ। ତେଣୁ, ତୁମେ ଆମ ସହିତ ଯାଇ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖ। ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱୀପରେ ଆର୍ୟସିଂହ ନାମକ ରାଜା ରାଜ କରୁଥିଲେ; ସେଙ୍କର ସାତିଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଣୀ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଶସ୍ତ, ସେଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଂଗୀନୀ ଥିଲେ। ନଳିନୀ ସାଗରରେ ଶୁଭ ଗିରିଜା ମନ୍ଦିର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ଗିରିଜା, ହଂସ ଆକାରରେ ବସିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଇନ୍ଦୁଳାକୁ ଦେଖି, ଏକ ବର୍ଷ ନାନା ଖେଳା-ମଜାରେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ରହିଲେ। ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରୁ ଅହଂକାର ଆସିଲା, ଜଗଦମ୍ବିକା ଖୁସି ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଆନନ୍ଦ ଚାହିଁଥିବା ଇନ୍ଦୁଳା ପାଇଁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆସିଲା। ଇନ୍ଦୁଳା, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଲଙ୍କା ନଗରରେ ବସିଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିବାର ଶୋକ କରିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଏହି ଶୋକ ଦେଖି, ଅହ୍ଲାଦ ଜେଷ୍ଠକୁ କହିଲେ: "ଶୁଣ, ମୁଁ ଇନ୍ଦୁଳାକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣିବି; ତୁମେ ଦୃଢ଼ ରୁହ।" ବଳଖାନି, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଦେବସିଂହ, ତାଳନା, ଏବଂ ଏହିପଥରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ, ଗ୍ରାମପତି ଓ ଅଞ୍ଚଳର ଶାସକମାନେ, ସମସ୍ତ ମଦୋନ୍ମତ ରାଜାମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଳନାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଜିତିଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଶିବ ରାମେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ନଳିନୀ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ବସିଲେ। "ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆର୍ୟସିଂହ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପାର୍ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଇଦିଅ; ନହେଲେ, ମୁଁ ଏକ ସେନା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ହରାଇ, ରାଜ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି।" ଏହି ଚିଠିର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ। ଇନ୍ଦୁଳା, ନିଶ୍ଚଳତା ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାଣ ଧରିଲେ। ଏହି ଦିନ, ସୁଖଶର୍ମା ନିଜ ତିନି ଲକ୍ଷ ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ରାତି ଆସିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ଶତ ପୁଅ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ହରିତ ରଙ୍ଗର ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ତପସ୍ବୀର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ପରେ, ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ସହିତ ସନ୍ତୋଷରେ ବସିଲେ।