ଅଜୟ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଏକ ଅଂଶ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଚଳି, ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଶୂରବିର ଲକ୍ଷଣ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧନ ବିସର୍ଜନ କରି, ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପାଳଙ୍କି ନେଇ ନିଜେ ଶିବିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏପଟେ, ସମସ୍ତେ ଅଚେତନତା ଛାଡ଼ି ସ୍ଥାନସ୍ଥାନରେ ଉଠିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଥିବା ଅନୁଗତମାନେ ସହିତ ଶତ ରାଜାମାନେ ହତ୍ୟା ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଭୂମିରେ ବହିଲା। ବିବାହ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ଶିବିରକୁ ଫେରିଲେ। ମହାବୀର ବିରମାନେ ତାଙ୍କର ହଜାର ଝିଅମାନେ ସହ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ହଜାର ଶୂରବିରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ପୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେକୁ ବନ୍ଧିଲେ। ପରାକ୍ରମୀ ରାଜା ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ନେଇଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୋତ ପୁତ୍ର ରାଜନ, ଏହି ଲକ୍ଷଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ପରିମଳ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଆସିଲେ। ତାପରେ, ମହାନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବେଳା ପୁଣିପୁଣି ବିଳାପ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ସେ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଚଳିଗଲେ। ଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଆଗମନ ଚିହ୍ନ ନେଲେ। ପରେ, ସାତ ପୁଅ ଓ ରାଜାକୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତେ ଦଶ ରାତି ରହି, ଶେଷରେ ଯିବାକୁ ମନସ୍କ କଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଭୂମିପତିଙ୍କ ଚରଣ ଧରିଲେ। ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟା ବର୍ତ୍ତମାନ ବାର ଦିନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତୁ; ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତୁ। ଏଭଳି କହି, ରାଜା ସ୍ନେହବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଭୂମିପତିଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସେଇ ରାଜା ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଦୁଇ ରାଜା, ଭାଙ୍ଗିଥିବା ହାଡ଼ ସହିତ, ପାୱକଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସିତ ହେଲେ। ମଲନା, ନିଜ ପୁଅକୁ ବିବାହ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ କୃପାରେ ଏକ ହୋମ କଲେ। ସଭାରେ, ଲକ୍ଷଣ ବିଦାୟ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୁଇ ଯୋଗୀ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଆସିଥିଲେ।” ସେମାନେ ମୋତେ ବିଜୟ କରି, ଭୟରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ଏହିପରି କହିବା ପରେ ପ୍ରଣାମ କରି ଚାଲିଗଲେ, ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏକଥିରେ, ସାଗର ନାମକ ହ୍ରଦତୀରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁଳା ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହଂସମାନେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଧନ୍ୟ ସେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପୀ। ସାଗର ସହର ଓ ହ୍ରଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ହେ ଇନ୍ଦୁଳା, ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍। ଆମେ ମନସ୍ ହ୍ରଦରେ ବସୁଛୁ। ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆମେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଗଲୁ; କାରଣ, ଏଠାରେ ତୁମ ସମାନ କିମ୍ବା ତା ଅପ୍ସରା ସମାନ ବର ପାଇଁଏଉଁ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ଆମ ସହ ଚଳି, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖ।" ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପର ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱୀପରେ ଆର୍ୟସିଂହ ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ସପ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ସହଚରୀ ଓ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ। ମନୋହର ନଳିନୀ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ଗିରିଜା ମନ୍ଦିର ଥିଲା। ସେଠାରେ, ହଂସ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଦେବୀ ମନୋହର ହେଲେ। ବିଭିନ୍ନ କ୍ରୀଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ସେଠି ଏକ ବର୍ଷ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରୁ ଅହଂକାର ଉପଜିଲା, ଜଗଦମ୍ବିକା ଖୁସି ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦୁଳା, ଯେଉଁଠି କେବଳ ଆନନ୍ଦ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବିପରୀତରେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆସିଲା। ସୁନ୍ଦର ଇନ୍ଦୁଳା ଲଙ୍କା ନଗରରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ସମଗ୍ର ଶୋକରେ ଡୁବିଗଲା। କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଏହି ଆକ୍ରନ୍ଦନ ଦେଖି, ଆହ୍ଲାଦ ନାମକ ବଡ଼ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ମୁଁ ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣିଦେବି; ତୁମେ ଧୃଢ଼ ରୁହ।