କୁବେରଙ୍କଠାରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଆଣି ଦିଆଯାଇଲା। ଆହ୍ଲାଦ ନିଜେ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଯାଇ ଭୂଷଣ ଦେଲେ। ପ୍ରଥମ ଚକ୍ର ଆସିଲାବେଳେ ତାରକ ତାଲୱାର ଧରିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଚକ୍ରରେ ନୃହରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଭୂଷିତ କଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଚକ୍ରରେ ସେ କଷ୍ଟ ସହି ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ, ଏବଂ ଦେବତା ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରି ସପ୍ତମ ଚକ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ ଏକ ଶତାଧିକ ରାଜା, ତାଲୱାର ଧାରୀ, ହାତୀ ସେନାପତି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା ଭାଙ୍ଗି ହାରିଗଲାକୁ ଦେଖି ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ନେତ୍ର ଏବଂ ସିଂହ ପରି ନେତାମାନେ ଜିତି, ସେ ଶବ୍ଦ-ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବାଣ ବ୍ୟବହାର କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଜୟୀ ହେଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେକୁ ବନ୍ଧି ଜିତିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଭୟ କରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଅଜୟୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୂର ବୀର ଲକ୍ଷଣ ନିଜ ବନ୍ଧନ ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି, ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ପାଲକି ନେଇ ନିଜେ ଶିବିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଅଚେତନତା ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ ସହିତ, ଶତ ରାଜାମାନେ ହତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ବହିଲା। ବିବାହ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ଶିବିରକୁ ଆସିଲେ। ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କ ହଜାର ପୁଅ ସହ ଖାଇଲେ। ଏହି ହଜାର ବୀରମାନେ ହତ ହେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପୁନଃ ବନ୍ଧି ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁନା ନେଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୋତ ପୁତ୍ର ରାଜନ୍, ଲକ୍ଷଣ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ପରିମଳ ରାଜା ସମସ୍ତ ରାଜା ସହିତ ଆସିଲେ। ବେଳା ମହାନ ଏବଂ ଧର୍ମିକ, ପୁନି ପୁନି ବିଳାପ କଲେ; ସେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ପଛେ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଆଗମନ ଚିହ୍ନ ନେଲେ। ସାତ ପୁଅ ଏବଂ ରାଜାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଦଶ ରାତି ରହି, ଶେଷରେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଭୂମିପତିଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ। ମହାନ ରାଜନ୍, ତୁମର ବାଧୁ ଏବେ ବାରହ ବର୍ଷର। ତେଣୁ, ତୁମେ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଯାଅ; ଖୁସି ରୁହ। ଏପରି କହି, ରାଜା ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଜଘା ଛୁଇଲେ; ସେ ଭୂମିପତିକୁ ଛୁଇଲେ, ଏବଂ ରାଜା ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଦୁଇ ରାଜା, ଭାଙ୍ଗି ହୋଇଥିବା ହାଡ଼ ସହ, ପାବକଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକମାନେ ଚିକିତ୍ସା କଲେ। ମଲନା ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠି ସେ ବିବାହ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲେ, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ ଦୟାରେ ହୋମ କଲେ। ସଭାରେ ଲକ୍ଷଣ ବିଦାୟ ସମୟରେ କହିଲେ: "ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୁଇ ଯୋଗୀ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଆସିଲେ।" ସେମାନେ ମୋତେ ଜିତି, ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଣି ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ଏବଂ ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏକଥା, ସାଗର ନାମକ ହ୍ରଦର କୂଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁଳା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଁସମାନେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀରେ ଉତରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: "ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଧନ୍ୟ।" ସାଗର ନଗର ଏବଂ ହ୍ରଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଇନ୍ଦୁଳା, ବିଶ୍ୱରେ ତୁମେ ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆମେ ମନ ହ୍ରଦରେ ଅଛୁ। ସେଠାରେ ଆମେ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀକୁ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ ଦେଖିଲୁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ଅଭିଭ୍ରାନ୍ତ ହେଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଗଲୁ; ଏଠାରେ ତୁମେ ସମାନ କିମ୍ବା ଏହି ପଦ୍ମ ମୁଖୀ ନାରୀକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବର କୌଣସି ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଆମ ସହ ଉଠି ସେଇ ଦେବୀକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚାଲିଯାଅ।