ବିଷର ପ୍ରଭାବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଗଲା। ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଯିବାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସେନା କାହିଁକି ଏପରି ଆନନ୍ଦରେ ପିଟାଯାଉଛି ତାହା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ପ୍ରଥମେ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିଛି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିବା ସମୟରେ, ଗଜମୁକ୍ତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ଘରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ।" ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବଳଶାଳୀ ବଳଖନ ପଞ୍ଚଶତ ନାୟକଙ୍କୁ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ଘେରି ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଗଜସେନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏପରି ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଖି ଗଜମୁକ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବାହାର କରି ଏକ ବାଇସା ଦେଇଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଅହ୍ଲାଦ ସପ୍ତଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ। ବଳଖନ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରି ସହରକୁ ଅବରୋଧ କଲେ। ସୂର୍ୟସମ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ତିନିଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ସେ ଆସିଲେ। ଏହି ଦୁଇଟି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିବା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଆସିବା ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଜସେନ ତାଳନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ତାଳନ ସତ୍ରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ରାଜା ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟଦ୍ୟୁତି ବାହାରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଦେବତା, ଅହ୍ଲାଦ ଓ କୃଷ୍ଣକ, ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଇ ବନ୍ଧି ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସୁନ୍ଦର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ତାଙ୍କ ତେଜ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହାପରେ ସପ୍ତଲକ୍ଷ ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନିସ୍ୱରୂପ ହେଇଗଲା। ସେମାନେ ମିଶି ଗଜସେନଙ୍କ ଅର୍ଧ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ; ରାଜା ବିଜୟ ଲାଭ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅଗ୍ନିରୂପ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଅହ୍ଲାଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ କହିଲେ, "ବାପା, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ପୁଅ।" ଦେବୀ ଏପରି କହିବା ପରେ, ବାସବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଇନ୍ଦୁଲୋ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମେଘମାଳା ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ। ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ସହିତ ନିଜ ମୁଖରୁ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ। ସପ୍ତଲକ୍ଷ ସେନା ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଲା ଓ ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଶେଷ ଥିବା ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାର ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଅକମ୍ପିତ ହେଲେ। କିଛି ଲୋକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହେଲେ, କିଛି ଅପତ୍ୟବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରେ ତାଳନ ଗଜସେନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀରମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ସେନା ଭାଗକୁ ବାହାର କରି ତାଳନ ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଠି ମାଡ଼ି ଖୁଟିରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ହାତୀମୁକ୍ତ ଆଜ୍ଞାରେ ଜ୍ଞାନୀ ସେନାପତି ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ହାତୀମୁକ୍ତ ମଣି ମଣ୍ଡପରେ ଥିଲା। ତାପରେ ଗଜସେନ ଦିବ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେଇ ସେହି ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ଓ ନିଜେ ରୁଦ୍ରପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ରାତିଟିଏ ଲୋହା ଦୁର୍ଗରେ ଅତିବାହିତ କଲେ, ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ; ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦିଅ, ନହେଲେ ଜୀବନ ହରାଇବା। ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସେନାପତି ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ଶୁଣି ସେମାନେ ଶତମୃତ୍ୟୁକାରୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ ହେଲେ। ଦଶ ହଜାର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିନ୍ଦୁଳା ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଲେ। ବଞ୍ଚିଥିବା ଭୟଭୀତ ବୀରମାନେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ମୋଟ ଅଠରିଏ ଥିଲେ। ଏହି ନିମିତ୍ତେ ଭୟଭୀତ ରାଜା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ସହିତ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଝିଅକୁ ବିବାହ ଦେଇ, ନିଜ ଦୋଷ ଧୋଇଦେଲେ। ସୋଳଟି ସୁଅର୍ଣ୍ଣଉଠ ନେଇ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ଘରେ ଆନନ୍ଦ ଆସିବା ସମୟରେ, ରାଣୀ ନିଜେ ସୁଅର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ।