ବଳଖାନି, ଯେତେବେଳେ ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ପଞ୍ଚଶ ଶତ ଭୟଙ୍କର ଚଣ୍ଡାଳ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଲାପରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ । ସେହି ସମୟରେ ରାଜା କାରଣ ବୁଝିବା ପରେ, ପ୍ରବଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଳଖାନିଙ୍କୁ ହାତ ପାଉଁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ । ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ଏହି ପ୍ରବଳ ବୀର ବଳଖାନିଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଦେଇଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ବଳଖାନିଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ବଳଖାନି ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଭ କରିଥିଲେ । ଏହି ପ୍ରିୟ କଥା ଶୁଣି ବଳଖାନି ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ବିବାହ ପାଇଁ ବେଦମୂଳକ କୃତ୍ୟ ମଣ୍ଡପରେ ସମ୍ପାଦିତ ହେଲା । ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଗ୍ନିର ସେବକ ଗଜସେନ ଏହା ସବୁ ଲେଖିଲେ । ଏଠାରେ ବଳଖାନିଙ୍କ ବିବାହ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ହେଇଯାଇଥିଲା । ଏହିପରେ, ଏହି କଥା ହେବା ସମୟରେ, ବଳଖାନି ବଳଶାଳୀ ରାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସେ ବିଷ ପାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲାନି; ପୁଣି ସେ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧି ହେଲେ ଓ ଛଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ବିଷର ପ୍ରଭାବ ତାଙ୍କ ସରିରରୁ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଗଲା । ତାପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରାଯିଲା, "ହେ ରାଜା, କି ଘଟିଛି ଯେ ତୁମର ସେନା ଏଭଳି ପିଟୁଛି? ପ୍ରଥମେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ ।" ଏହି ପରେ ଗଜମୁକ୍ତା ଆସିଲେ । ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ଘରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ।" ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବଳଖାନି ବଳଶାଳୀ... ସେ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଶ ଶତ ବୀରମାନେ ସହିତ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହେଇ ଘେରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଗଜସେନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ, ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏଭଳି ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଗଜମୁକ୍ତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବାହାର କରି, ତାଙ୍କୁ ବାହାଲି ଦେଲେ । ଏହିମଧ୍ୟରେ ଅହ୍ଲାଦ ନାମକ ବୀର ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ । ବଳଖାନି ଗଡ଼ରୁ ବାହାରି ଏବଂ ସହରକୁ ଅବରୋଧ କଲେ । ସୂର୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସିଲେ । ଏହି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିବା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଆସିଲାପରେ, ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଜସେନ ସେନାକୁ, ଯାହାକୁ ତାଳନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଦେଲେ । ତାଙ୍କ ସେନା ଛାର ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ତାଳନ ଶତ୍ରୁ ସାମ୍ନାକୁ ଦଣ୍ଡି ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଥିବା ଖବର ମିଳିଲା, ତେବେ ସୂର୍ୟଦ୍ୟୁତି ଆଗକୁ ଆସିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଦୁଇ ବୀରଦେବତା, ଅହ୍ଲାଦ ଓ କୃଷ୍ଣକ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଭାଇ ବନ୍ଧି ହୋଇଛନ୍ତି ବୁଝି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସୁନ୍ଦର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ତେଜ ସଂଗ୍ରହ କଲେ । ଏହିପରେ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସମସ୍ତେ ଅଗ୍ନିପରି ଉତ୍ତପ୍ତ ହେଲେ । ଗଜସେନଙ୍କ ସେନାର ଅର୍ଧଂଶ ସେମାନେ ବିନାଶ କରିଦେଲେ; ରାଜା ବିଜୟ ଲାଭ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ । କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଅହ୍ଲାଦ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ କହିଲେ, "ଶିଶୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପୁଅ ।" ଦେବୀ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଇନ୍ଦୁଳୋ ବାସବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଘୋଡ଼ା ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ମେଘପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ । ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ସହିତ ନିଜ ମୁଁହରୁ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ । ଏହିପରେ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଭ କଲେ ଓ ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଲା । ଶେଷ ଥିବା ଲକ୍ଷ ସେନା ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ । କିଛି ଜଣ ତ୍ୟାଗୀ ହେଲେ, କିଛି ଜଣ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଉପବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ତାଳନ ଏହାପରେ ସେହି ବୀରମାନେ, ଗଜସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ । ସେ ସେନା ବିଭାଗକୁ ବାହାର କରି, ସେହି ବୀରମାନେ ଉପରେ ଛଡ଼ି ମାରି, ଖୁଟିକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ ।