ଏହି କଥା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏହି ସମୟରେ ମହାମୁନି ନାରଦ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜଣାଗଲା ଯେ, ତୁମର ପିତାଙ୍କୁ ମ୍ଲେଛମାନେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେଉଁଥିରୁ ସେ ବିଚାରଧାମ ଯାନ୍ତି। ଏହା ଶୁଣି, ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଚତୁର୍ମୁଖୀ ଯଜ୍ଞବେଦୀ ତିଆରି ହେଲା, ଯାହାର ମାପ ସଠିକ୍ ସୋଳ ଯୋଜନ ଥିଲା। ସେ ହାର, ହୁଣ, ବର୍ବର, ଗୁରୁଣ୍ଡ ଓ ଶକମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି କଲେ। ଦ୍ବୀପବାସୀ, କାମରୂ ଜନ, ଚୀନୀ ଏବଂ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବାମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି କରିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଦାନ ଦେଇ, ସେ ଅଭିଷେକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୃଥିବୀରେ "ମ୍ଲେଛନାଶକ" ନାମରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବେଦବାନ୍ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଥିଲା। ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କଲେ—"ଚତୁର୍ଯୁଗର ସାକ୍ଷୀ ଭାସୁଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ, ସୃଷ୍ଟିର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ମୋର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦୁର୍ଜନ ମ୍ଲେଛ ବଂଶକୁ ନାଶ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମନ।" ଏହିପରି ଭକ୍ତିରେ ହରି, ଭକ୍ତବାତ୍ସଳ୍ୟ ଭଗବାନ୍, ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।" ବିଷ୍ଣୁ ଓ କର୍ଦ୍ଦମ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ମ୍ଲେଛ ବଂଶର ପ୍ରଚାରକ ହେଲେ। ସେ ନୀଳାଚଳ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି କିଛିଦିନ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ପିତାଙ୍କ ପରି ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିବାରୁ ପରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ତାଙ୍କଠାରୁ, ଭାର୍ଗବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ, ଯେଉଁମାନେ ହିମଶିତଳ ପର୍ବତକୁ ଯିବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜଜନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। କଳିଯୁଗର ବିଷୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ୟାସ ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲେ। ଏହି କଳିଯୁଗର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଉତ୍ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ସୋଳେ ହଜାର ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲା, କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜା ଭାବେ ଜଣାଯାଉଥିଲେ, ଆଉ କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ରାଜବଂଶଜ ମାନେ ରାଜା ଥିଲେ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ବାକି ଥିବା ସମୟରେ, ଯିଏ ଦମିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଆତ୍ମଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଦାନା ନଗରର ପୂର୍ବଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଗଛ ତଳେ ଯାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଠକବାଜ ଠକାରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘିତ ହେଲା। ଉଡୁମ୍ବର ଗଛର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ହବାକୁ ଶୁଖ୍ନ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କଲେ। ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ନବଶେ ତିରିଶି ବର୍ଷ ଥିଲା। ସେଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ପୁତ୍ର, ଯିଁହାଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତନାମ ଭାବେ ଜଣାଯାଉଥିଲା। ଅନୁହସ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶତାଧିକ ଅପେକ୍ଷା କମ୍ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ମହଲ୍ଲଲା, ଯାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ପଚାନବେ ବର୍ଷ ଥିଲା। ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବିରଦ, ଯିଁହାଙ୍କ ରାଜ୍ୟଶାସନ ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ଚାଲିଥିଲା। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହନୂକା, ଯିଁହାଙ୍କ ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶାସନ ତିନି ଶଯ ଚଉଷଠି ବର୍ଷ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି। ସଦାଚାର, ବିବେକ, ଦ୍ୱିଜତ୍ୱ ଓ ଦେବପୂଜା, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି, ଅଗ୍ନିପୂଜା, ଅହିଂସା, ତପସ୍ୟା ଓ ନିଗ୍ରହ—ଏହି ଗୁଣମାନେ ତାଙ୍କରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୂକାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମତୋଚ୍ଛିଳ ଭାର୍ଗବ, ଏହିପରି ବଂଶର ଅନୁସୃତି ଚାଲିଥିଲା।