ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ନବମୀ ତିଥିରେ, ବିକଳ୍ପରେ ଏକ ବୃହସ୍ପତିବାର ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ, ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁତ୍ରର ଜନ୍ମ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ ଏକଠି ହୋଇ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ଇନ୍ଦୁଲୋ ନାମ ଦେଲେ। ଆହ୍ଲାଦା ଏହି ଶିଶୁର ଜନ୍ମ ଉତ୍ସବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିଶୁ ସଂସ୍କାର ଉତ୍ସାହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦୁଲୋଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ହେବା ପରେ, ଦୁଇ ମାସ ପରେ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ନାରୀମାନେ ତେଲ ଲଗାଇ ଏବଂ ମମତାରେ ଦେଖିଲେ। ଶତଶଃ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ସାତ ରାତି ରହିବା ପରେ, ଯୋଗସିଂହ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ପିତୃସ୍ନେହରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ପୁତ୍ରକୁ ନେଇଗଲେ। ଦେବୀ ଶଚୀ ମମତାଭାବରେ ନିଜ ଅଂଚଳରୁ ଦୁଧ ପିଆଇଲେ। ଇନ୍ଦୁ, ଅମୃତ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ନେଲେ; ସେଇ ପୁଅ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅর্জନ କଲେ। ଏହି ପୁଅ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଏହି ଘଟଣା ଆହ୍ଲାଦାଙ୍କ ଉପରେ ହେବାକୁ ଜାଣିଲେ, ଦଶଗ୍ରାମ ଗ୍ରାମରେ। ଆହ୍ଲାଦା ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଅନ୍ନ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂଯମରେ ରହିଲେ। ଏପରେ, ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ଦେହ ବିନା କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ। ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଗଲେ। ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ, ସେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ରହିବେ। ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବିରାଜମାନ ଦେବୀ ଶାରଦାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ସପ୍ତଶତୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପ୍ରେମ ଭକ୍ତିରେ ପାଠ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ସାମନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର, ଖ୍ୟାତିନାମ ଚାମୁଣ୍ଡା ଥିଲେ। ବାରୋ ବର୍ଷ ପରେ, ତ୍ରିଚରିତ୍ର ପାଠ ସମୟରେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। “ହେ ଭକ୍ତମାନେ, ମୁଁ ଏହି ପାତ୍ରକୁ ତୁମ ପାଇଁ ପୂରିଦେଉଛି,” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ସୁଖଖାନୀ ମଧୁ, ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ; ବଳଖାନୀ ମାଂସରେ; ମୂଳଶର୍ମା ଲାଲ ମୂଳରେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବକୀ ଦେବୀ ପୂଜା, ଚନ୍ଦନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର କଲେ। ଆହ୍ଲାଦା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ, ଉଦୟା ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେବୀ ମମତାରେ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ସମ୍ମୁଖେ କଥା କହିଲେ। ବଳଖାନୀ, ମହାବୀର, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। ଦେବକୀ ଦେବୀ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘକାଳ ନିଜ ଲୋକରେ ବସିଲେ; ଜଣେ ଦେବତ୍ୱ ଅର୍ଜନ କଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟଜଣ ବଳବାନ ହେଲେ। ଦେବସିଂହ, ଅକାମୀ ଥିବାରୁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ। ଏହିପରି ଚତୁର୍ଯ୍ୟୁଗ ଅଂଶ ଓ କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହ ଭାଗରେ ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ୱର ପନ୍ଦରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଘଟଣା ଶୁଣ। ରତ୍ନଭାନୁ ରାଜାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ମରୁଧନ୍ୱ ଭୂମିର ଶାସକ ହେଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ, ଧ୍ୟାନ, ବ୍ରତ ଓ କ୍ରିୟାରେ ପୂଜା କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିତ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ। ସେହି ଚାରିଜଣ ଅଗ୍ନିଜନ୍ମା ଭୂମିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଅଠାର ବର୍ଷର ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଠାର ବର୍ଷର ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଏହି ଶାର୍ଦୂଳବଂଶୀୟ ରାଜା ଏକ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କଲେ। ମାର୍ଗଶିର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି, ସୋମବାର ଦିନରେ, ସେ ଉତ୍ସବ ହେଲା। ସେଇ କନ୍ୟାର ମୁହଁ ବିଦ୍ୟୁତ ରଙ୍ଗରେ ଚଞ୍ଚଳ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲା। ଏବଂ ସେ ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖି, ହାତୀ ମୁକୁତର ମୋତି ପରି, ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।