ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଜନନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କାନ୍ଦିଲେ; ସେଇ ଚେତନାମୟୀ ଜଗତ୍ଜନନୀ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅଚେତନ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁନଃ ସଚେତନ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି, ଯେପରି ଏକ ନାୟକ ବନ୍ଧି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ କଥା କହିପାରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ କହିଲେ: "ଆଜି ମୁଁ ଏକ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ହେବି, ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ବସିଛ।" ଏଭଳି କହି, ସେ ଶୁକ ପକ୍ଷୀର ରୂପ ନେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। ଏହାପରେ, ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ପାଳକୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କର ଭାଇଁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତି ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ଜାଣି, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରତ ଉପରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ସମୁଦ୍ରତୀରକୁ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ; ଚୈତ୍ର ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହିପରି, ଉପକୂଳରେ ଉତ୍ସବ ହେଲା, ଏବଂ ଉତ୍ସବ କ୍ରମେ ମେସେଞ୍ଜରମାନେ ଉଣ୍ଟରେ ଚଢି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି, ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ନିଜ ଘରକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ। ମଲନା ଏବଂ ରାଜା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ବିଧିମତ ଭାବେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରାଇଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଁକୁ ଧନ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: "ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ: କଳିଯୁଗରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।" ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ନବମୀ ତିଥିରେ, ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହରେ, ବୃହସ୍ପତିବାରରେ, ସେଇ ଅତି ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ ଏକଠା ହୋଇ, ସେଉଁଠି ଏହି କଥା କହିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ "ଇନ୍ଦୁଲୋ" ନାମ ଦେଲେ। ଆହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦରେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଂସ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହାପରେ, ଇନ୍ଦୁଲେଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ହେଲା, ଦୁଇ ମାସ ପୃଥିବୀରେ ରହିବା ପରେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତେଲ ଲଗାଇ ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ। ଶତାଧିକ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଏଠାରେ ଏକଠା ହେଲେ। ସାତ ରାତି ରହି, ଯୋଗସିଂହ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ପିତୃସ୍ନେହରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୁଅକୁ ନେଇଯାଇଲେ। ଦେବୀ ଶଚୀ, ଭଲପାଇବାରେ, ନିଜ ଅଂଚଳରେ ଦୁଧପାନ କରାଇଲେ। ଇନ୍ଦୁ, ଅମୃତ ସମାନ ଚମକିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ସେଇ ଶିଶୁ, ପିତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ସାର୍ବୋତ୍ତମତା ଲାଭ କଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ତେବେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ— ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ସହ ଏପରି ଘଟିଛି ବୋଲି ଜାଣି, ଦଶଗ୍ରାମ ଗ୍ରାମରେ ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ରହିଲେ। ଏବେ, ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦେହବିହୀନ କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ: "ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ତୁମେ ଯେତେଦିନ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ, ସେତେଦିନ ସେଉଁଠି ରହିବ।" ଦେବୀ ଏଭଳି କହିବା ପରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବିରାଜିତା ଦେବୀ ସାରଦାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତିନି ବେଳେ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରି, ସ୍ନେହଭାବରେ ଭକ୍ତି କଲେ। ସେଠାରେ ଚାମୁଣ୍ଡା ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ଏକ ସାମନ୍ତ ଥିଲେ। ବାରଷ ବର୍ଷ ପରେ, ତିନିଚରିତ୍ର ପାଠ ସମୟରେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। "ହେ ଭକ୍ତମାନେ, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ତୁମ ପାଇଁ ପୂରଣ କରୁଛି," ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଲା। ସୁଖଖାନୀ ମଧୁ, ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ; ବଳଖାନୀ ମାଂସରେ; ମୂଳଶର୍ମା ଲାଲ ମୂଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବକୀ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଧିରେ ପୂଜା କଲେ। ଆହ୍ଲାଦ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ, ଉଦୟ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଭକ୍ତମାନେଁକୁ ଦେବୀ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନିଜ ଅନୁଗାମୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ବଳଖାନୀ, ମହାବୀର, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଦେବକୀ ଦେବୀ ହୋଇ, ନିଜ ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ; ଜଣେ ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଏହି ଦେବସିଂହ, ଆସକ୍ତି ବିନା, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହିଭଳି ଭାବରେ, ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସର ସଂଗ୍ରହରେ ପଂଦରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, "ହେ ରିଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗଦୃଷ୍ଟିରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଇଛି, ତାହା ଶୁଣ,"— ଏପରି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।