ଏଠାରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ବିନ୍ଦୁଳା ଏକେଇଛି ଇଛା କରିଥିଲେ। ହରିଙ୍କ ଭାଇ ବଳଖାନୀ ଓ ହରିନଗର ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ରାତିରେ ସେମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଲେ। ପରେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ସେନା ନିର୍ଭୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଆସିଗଲା। ସେଠାରେ ପଞ୍ଚଟି ଧୂର୍ତ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତ୍ରସିଂହ, ଯିଏ ସୁନ୍ଦରାରଣ୍ୟର ଭାଇ ଓ ପ୍ରଭୁ, ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ବଳଶାଳୀ ହରାନନ୍ଦ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଏସିଲେ, ଏବଂ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ସେନା ଚାରି ଲକ୍ଷ ସେନା ନେଇ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଅଧା ଅଂଶ ମାତ୍ର ରହିଗଲା, ଅନ୍ୟମାନେ ପଳାଇଗଲେ। ହରାନନ୍ଦ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଜାଣି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବାରୁ ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେ ଶମ୍ବର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କରି, ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିଥିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ପାଥରରେ ପରିଣତ କରି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପରେ ସେ ନିଜ ପୁଅ, ଜେଷ୍ଠ ଭାଇ ଓ ରାଜା ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜଣେ ନାରୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କାନ୍ଦିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ଯେଉଁ ଦେବୀ ଚାହିଲେ ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସେଇ ଜଗତ୍ଜନନୀ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଅଚେତନ ହୋଇଥିବାମାନେ ଜାଗ୍ରତ କରିଦେଲେ। ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ, ବନ୍ଧି ହେବା ସତ୍ୱେ ନିଜ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତି, ସେପରି ସେ କହିଲେ— "ଆଜି ମୁଁ ଏକ ଶୁକା ପକ୍ଷୀ ହେବି, ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ବସିଛ।" ଏମିତି କହି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ସହିତ ଶୁକା ପକ୍ଷୀ ହେଲେ। ସେ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଶାନ୍ତ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ପରେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ରକ୍ଷକୁ ମାରି, ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତି ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣି, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରତ ଶେଷ କରି ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ; ଚୈତ୍ର ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଆଉଥରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଉତ୍ସବର ସୁନିଶ୍ଚିତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଉଟରେ ଚଡ଼ିଥିବା ଦୂତମାନେ ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ପଞ୍ଚମୀରେ ଆଉଥରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ମଲନା ଓ ରାଜା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦାନ କଲେ। ସୂତ କହିଲେ— ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ତାହା ଶୁଣ। କଳିଯୁଗରେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବାସ କଲେ। ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ନବମୀ ତିଥି, ବିକ୍ରମ ସମୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଏବଂ ବୃହସ୍ପତିବାର ଦିନରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଏହି କଥା କହି, ତାଙ୍କୁ "ଇନ୍ଦୁଲୋ" ନାମ ଦେଲେ। ଆହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦରେ ଶିଶୁର ଜନ୍ମସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହି ଇନ୍ଦୁଲୋଙ୍କୁ ପୁଅ ହେବା ପରେ, ଦୁଇ ମାସ ପୃଥିବୀରେ ରହିଲେ; ତାପରେ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ନାରୀମାନେ ତେଲ ଲଗାଇ ଆଦର ସହିତ ଦେଖିଲେ। ଶତଶତ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ସଜି, ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସାତ ରାତି ରହି, ଯୋଗସିଂହ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ପିତୃସ୍ନେହରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇଗଲେ। ଦେବୀ ଶଚୀ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ତନେ ଦୁଧ ପିଇଲେ। ଇନ୍ଦୁ ଅମୃତ ସମ ପ୍ରଭା ନେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ; ସେ ବାଳକ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଶିଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଅର୍ଜନ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ବାଳକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ତେବେ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଏହା ଜାଣିଲେ। ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ସହ ପରିବାର ଦଶଗ୍ରାମ ଗାଁରେ ଅନ୍ନ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ରହିଲେ। ଏହିବେଳେ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶରୀର ବିନା ସ୍ୱରରେ କହିଲେ— "ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ, ସେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ।" ଏହିଦିନ ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବିରାଜିତ ଦେବୀ ଶାରଦାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରି, ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଚାମୁଣ୍ଡା ନାମକ ଏକ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ସାମନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ଥିଲେ। ବାରୋ ବର୍ଷ ପରେ, ତିନିଚରିତ୍ର ପାଠ ସମୟରେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।