ସୁୟୋଧନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ଶଲ୍ୟଙ୍କ ଅଂଶ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଏହି ଚତୁର୍ୟ ଚାଳ ନେଇଗଲା। ଆହ୍ଲାଦ ଗୋଟିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତାଠାରୁ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ, ସମସ୍ତେ ଅଂଶ ଅବତାର ଅଟୁ, ତେଣୁ ପରିବାର ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ରାମଙ୍କ ଅଂଶକୁ ବିବାହ କରାଇବେ। ଏପରି ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ଚତୁର୍ୟ ଚାଳକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ସେ ଏକ ଅଟାଳିକାରେ ନିଜ ଦଳ ସହିତ ଏକ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ବିବାହର ପ୍ରଥମ ପରିକ୍ରମାରେ, ଯୋଗସିଂହ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ତଳନା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କଲା, ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନଙ୍କ ସହ ବାଦ୍ୟତା ଆମ ପାଇଁ ନୁହେଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଯୋଗସିଂହ ଉପରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ତୃତୀୟ ପରିକ୍ରମାରେ, ବିଜୟା ସୁଖର ପଥକୁ ବାଧା ଦେଲେ; ରୂପନ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ ଏବଂ ଦଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ପଞ୍ଚମ ପରିକ୍ରମାରେ, ତଳନା ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମୟକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦେବତା ଆସିଲେ। ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ବିନ୍ଦୁଳା ଏକେ ଅଭିଲାଷ କଲେ। ହରିଙ୍କ ଭାଇ, ବଳଖାନୀ ଏବଂ ହରିନଗର ଥିଲେ। ରାତିରେ, ସେମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ଦଳକୁ ନିହତ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନାୟକକୁ ବନ୍ଧି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜ ଦଳ ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ପହଞ୍ଚିଲା। ପଞ୍ଚ ଚତୁର୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଚେନ୍ ଦେଇ ବନ୍ଧି ଦେଲେ। ନେତ୍ରସିଂହ, ସୁନ୍ଦରାରଣ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଇ ଏବଂ ନାୟକ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହରାନନ୍ଦ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଆସିଲେ; ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ଦଳ, ଚାରି ଲକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ସହ, ଏହି ସମୟରେ ଆସିଲା। ତିବ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ସାତ ଲକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା ସହିତ; ଶତ୍ରୁ ଦଳର ଅର୍ଧ ଅଂଶ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପଳାଇଗଲା। ହରାନନ୍ଦ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ। ସେ ସାମ୍ବରାମାୟା ରଚି, ଅନେକ ରୂପ ନେବାର କ୍ଷମତା ଦେଇ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ପଥରରେ ପରିଣତ କରି, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ପ୍ରଥମ ଭାଇ ଏବଂ ରାଜା ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଜନନୀ ମହାକଳ୍ପନାରେ ଅନେକ ରୂପ ନେଇପାରିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ; ବିଶ୍ଵମାତା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଅଚେତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ। ଯେପରି ନାୟକ ବନ୍ଧି ହୋଇ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ କଥା କହିଥିଲେ, ସେ ମହିଳା କହିଲେ: “ଆଜି ମୁଁ ଏକ ଟିଆ ପରି ହେବି, ଆପଣ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ବସିଛନ୍ତି।” ଏହିପରି କହି, ସେ ଟିଆରେ ବଦଳିଗଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇ। ସେ ନାୟକକୁ ଭଲଭାବରେ ସାନ୍ତ୍ଵନା ଦେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ନିହତ କରି, ସେ ନିଜ ଭାଇ ପାଖକୁ ଗଲେ; ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାତି ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣି, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେମାନେ ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରତ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ସାଗର ତଟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ; ଚୈତ୍ର ଅମାବାସ୍ୟାର ପଞ୍ଚମ ଦିନ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଉପଦେଶକମାନେ ଉଟକୁ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ପଞ୍ଚମୀରେ ଆଉଥରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ମଲନା ଏବଂ ରାଜା, ପ୍ରତି ଘରରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଇ ଧନ ଦାନ କଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ଚୌଦ୍ଦ ଅବଧିରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ଏହିପରି ଘଟିଥିଲା; କଳିଯୁଗରେ, ସେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ, ବୃହସ୍ପତିବାରରେ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା; ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ସେଥିରେ ଏହି କଥା କହିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ନାମ ଇନ୍ଦୁଲୋ ହେଲା। ଆହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦରେ ଶିଶୁର ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ସବ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଇନ୍ଦୁଲେଙ୍କୁ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ, ଦୁଇ ମାସ ପୃଥିବୀରେ ରହିବା ପରେ, ମହିଳାମାନେ ତେଲ ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ଚିତା ହୋଇ, ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ। ଶତାଧିକ ନୃତ୍ୟକାରୀ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ଏକଠା ହେଲେ। ସାତ ରାତି ରହି, ଯୋଗସିଂହ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ପିତୃସ୍ନେହରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୁଅକୁ ନେଇଗଲେ। ଦେବୀ ଶଚୀ, ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଅଂଶରେ ଶିଶୁକୁ ଦୁଧ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦୁ, ଅମୃତର ପରି ଚମକି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ସେ ଶିଶୁ, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ସ୍ରେଷ୍ଠତା ଅର୍ଜନ କଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା, ତେବେ ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ...