ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ରାମାଂଶଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିବାରୁ ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହା ପରେ, ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ଉମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଢକ୍କା ଢୋଳ ଦେଇଥିଲେ। ଦେବତା ଯିବା ପରେ, ରାଜା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଭୂମିର ନାୟକ କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ରାଜନ୍, ଏଠାରେ ପ୍ରବଳ ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆର୍ୟ ଅଭୀର ବୋଲି ପରିଚିତ, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଏହିଥିରେ ଅବଗତ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହିଥିରୁ, ଆପଣଙ୍କ ବଂଶ ପାଇଁ ଉଚିତ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତୁ—ବିବାହ ଉପଲକ୍ଷେ ତାଙ୍କୁ ଠକିବା ଓ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଆଣିବା ଉପାୟ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଯେଉଁ ନାୟକମାନେକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ରେବତୀ। ନହେଲେ, ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର ଶିଆଳ ଭଳି ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ। ଏହି ଉପଦେଶ ସୁୟୋଧନ କହିଥିବା ଶଳ୍ୟଙ୍କ ଅଂଶ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଏହି ଠକିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେଠାରୁ ଶିଖିଛି, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଂଶାବତାର, ଏହି ପରିବାର ରୀତି ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ମୋର କନ୍ୟାକୁ ରାମାଂଶଙ୍କୁ ଦେବି। ଏଭଳି ଆହ୍ଲାଦକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ଠକିବା ଉପାୟ ନେଲେ। ସେ ଏକ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ସେନା ସହିତ ମଣ୍ଡପରେ ବସାଇଲେ। ବିବାହର ପ୍ରଥମ ପରିକ୍ରମାରେ, ଯୋଗସିଂହ ଉତ୍ତମ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ। ତାଳନା ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଅଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।" ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଯୋଗସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ତୃତୀୟ ପରିକ୍ରମାରେ, ବିଜୟ ସଉଭାଗ୍ୟର ପଥ ଅଟକାଇଲେ; ରୂପନ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଧରି ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପଞ୍ଚମ ପରିକ୍ରମାରେ, ତାଳନା ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମୟକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦେବତା ଆସିଲେ। ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ବିନ୍ଦୁଳା ଏକେଇ ଇଛା ରଖିଥିଲେ। ହରିଙ୍କ ଭାଇ ବଳଖାନୀ ଓ ହରିନଗର ଥିଲେ। ରାତିରେ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜ ସେନା ନିର୍ଭୟ ଓ ପ୍ରବଳ ହୋଇ ଆସିଲା। ସେମାନେ ପଞ୍ଚ ଠକିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଶୃଖଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ନେତ୍ରସିଂହ, ସୁନ୍ଦରାରଣ୍ୟର ନାୟକ ଓ ଭାଇ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହରାନନ୍ଦ ନାମକ ଏକ ନାୟକ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କ ସେନା ଚାରି ଲକ୍ଷ ଥିଲା। ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଓ ସାତ ଲକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଅର୍ଧେକ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ ପଳାଇଗଲେ। ହରାନନ୍ଦ ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବାରୁ, ଶତ୍ରୁ ସେନାର ପ୍ରବଳତା ଜାଣି, ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେ ଶମ୍ବର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କରି, ଯାହା ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ପଥରରେ ପରିଣତ କରି ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତା’ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ବଡ଼ ଭାଇ ଓ ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ନାରୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କାନ୍ଦି, ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେଉଁ ଦେବୀ ଇଚ୍ଛାମୟୀ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ଜନନୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୂର୍ଛିତମାନେକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଦେଲେ। ଯେପରି, ପ୍ରଭୁ ବନ୍ଧିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ କଥା କହିପାରନ୍ତି, ସେଉଁପରି ସେ କହିଲେ: "ଆଜି ମୁଁ ଟିଆ ପକ୍ଷୀ ହେଉଛି, ଆପଣ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ବସିଛନ୍ତି।" ଏଭଳି କହି, ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶର ଅଂଶ ଧାରଣ କରି ଟିଆ ପକ୍ଷୀ ହେଲେ। ସେ ଠିକ୍ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, କୃଷ୍ଣାଂଶର ଅଂଶ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାପାଳକଙ୍କୁ ବଧ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିର ମଧୁମୟ ଉଲ୍ଲାସ ଜାଣି, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେମାନେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ; ଚୈତ୍ର କୃଷ୍ଣ ପଞ୍ଚମୀରେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଉଟରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଦୂତମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ପଞ୍ଚମୀରେ ନିଜ ଘରକୁ ପୁଣି ଫେରିଲେ। ମଲନା ଓ ରାଜା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ସୂତ ଉପାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି—ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ବିଷୟରେ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା; କଳିଯୁଗରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।