କୃଷ୍ଣାଂଶ, ମାଳିକାର ବଧୁ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ପହଁଚିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଷାଠିଜଣ ବୀର, ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ସଜିଥିବା, ସେଠାରେ ଆସିପହଁଚିଲେ। ସେମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରବଳ ବୀର ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇଲେ। ଏହିବେଳେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଶୀଘ୍ର ରୂପଣ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ଦିବ୍ୟ ଢକ୍କା ବାଦ୍ୟ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେଠି ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ; ଦିନ ଶେଷରେ ସେମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିଲେ। କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ଦିବ୍ୟ ଢକ୍କା ବାଜାଇଲେ। ତାଙ୍କର ସପ୍ତଲକ୍ଷ୍ୟ ସେନା, ଗର୍ବରେ ମତୱାଳି, ପୁନିଥରେ ଫେରିଲେ। ସହରକୁ ଅବରୋଧ କରାଯିବାବେଳେ, ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ, କୃପାଳୁ ପ୍ରଭୁ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ସେଠି, ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାଙ୍କୁ ରାମାଂଶ ନାମକ କନ୍ୟା ଦିଆଯିଲା। ଏପରେ, ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ଉମାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଢକ୍କା ବାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ସେ ଦେବତା ବିଦାୟ ନେଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଆସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଭୂମିର ନାଥ, କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆର୍ଯ୍ୟ ଅଭୀର ବୋଲି ପରିଚିତ, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଏହି କଥା ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ଆପଣଙ୍କ ବଂଶ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଯୋଗ୍ୟ ପରାମର୍ଶ ଶୁଣନ୍ତୁ। ବିବାହ ଉପଲକ୍ଷେ ତାଙ୍କୁ ଧୋଖା ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଯେଉଁ ବୀରମାନେକୁ ଡାକିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ରେବତୀ। ନହେଲେ, ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରିବାର ଶିଆଳ ଭଳି ନଶ୍ଟ ହେଉଥାନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଲ୍ୟଙ୍କର ଅଂଶ, ସୁୟୋଧନ କହିଥିବା ମତ ଅନୁଯାୟୀ, ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଏହି ଧୋଖା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ପାଖରୁ ଶୁଣିଛି ଯେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଂଶାଂଶ ଅବତାର; ବଂଶ ପ୍ରଥାନୁସାରେ ମୁଁ ମୋର କନ୍ୟାକୁ ରାମାଂଶକୁ ଦେବି। ଏପରି ଭାବେ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ଧୋଖାର ଉପାୟ ନେଲେ। ସେ ଏକ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ପଣ୍ଡାଲରେ ବସାଇଲେ। ବିବାହର ପ୍ରଥମ ପରିକ୍ରମାରେ, ଯୋଗସିଂହ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ। ତାଳନ ନାମକ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ଅଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆମ ପାଇଁ ନୁହେଁ।” ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଯୋଗସିଂହଙ୍କ ଉପରେ ଆସିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତୃତୀୟ ପରିକ୍ରମାରେ, ବିଜୟ ଆନନ୍ଦର ପଥକୁ ଅଟକାଇଲେ; ରୂପଣ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ଧରି ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପଞ୍ଚମ ପରିକ୍ରମାରେ, ତାଳନ ବହୁ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କାଳଦର୍ଶୀ ଦେବତା ଆସିପହଁଚିଲେ। ସେଠି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ବିନ୍ଦୁଳା ଏକେ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ହରିଙ୍କ ଭାଇ ବଳଖାନି ଓ ହରିନଗର ଥିଲେ। ରାତିରେ ସେମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ସେନା ନିର୍ଭୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆସିଲା। ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ଧୋଖାବାଜ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ନେତ୍ରସିଂହ, ସୁନ୍ଦରାରଣ୍ୟର ମହାନ ଭାଇ ଓ ପ୍ରଭୁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ଏହିବେଳେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରାନନ୍ଦ ନାମକ ବୀର ଆସିଲେ; ଏବଂ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କର ଚାରିଲକ୍ଷ୍ୟ ସେନା ଏହି ସମୟରେ ପହଁଚିଲା। ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ସପ୍ତଲକ୍ଷ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଅର୍ଦ୍ଧାଂଶ, ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ। ହରାନନ୍ଦ, ରୁଦ୍ରମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେ ଶମ୍ବର ମାୟା ତିଆରି କରି, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ପଥରରେ ପରିଣତ କରି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।