ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଏକ ରାଜବଂଶର ବିରାଟ ଧାରାରେ। ଏଠି, ପାରିପ୍ଲବ ନାମକ ରାଜା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପଦ୍ଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମୃଦୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଳି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ। ଏହି ପରମ୍ପରାରେ ବୃହଦ୍ରଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଳି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଶତାନୀକ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ। ତାପରେ ଅହୀନର ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଳି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ କ୍ଷେମକ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ। କ୍ଷେମକ ମ୍ଲେଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତିମ ଦିନ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଯମର ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେ ମ୍ଲେଛମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ମ୍ଲେଛମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ଗଥା ଜାଣିବାକୁ ଏକ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ରାଜାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ମହାର୍ଷି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଧର୍ମିକ ରାଜା ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ତୁମର ପିତା ମ୍ଲେଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହୋଇ ଯମଲୋକକୁ ଗଲେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେଦ ଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ହେଲେ। ଯଜ୍ଞ ଅଳତାର ଚାରିପାଖ ଚାରି ଦିଗରେ, ସଠିଏ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପକ ଥିଲା। ସେ ହାର, ହୁଣ, ବର୍ବର, ଗୁରୁଣ୍ଡ, ଶକ ଏମାନଙ୍କୁ ଏକଠା କଲେ। ଦ୍ଵୀପରେ ବସୁଥିବା, କାମରୂ ଜନ, ଚୀନୀ ଏବଂ ସାଗରମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକଠା ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଦାନ ଦେଇ ତିନି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଏହି ମହାରାଜ ମ୍ଲେଛନାଶକ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବେଦବାନ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେ ବିଶ୍ନୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କଲେ—“ଓ ବାସୁଦେବ, ଚାରି ଯୁଗର ସାକ୍ଷୀ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ଶକ୍ତିର ଅବତାର ରାମ ଏବଂ କୃଷ୍ଣକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅବତାର ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟିର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସୁଥିବା, ତୁମେ ମୋ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ବିଦେଶୀ ବଂଶକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।” ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣି ହରି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁକୂଳ ଭଗବାନ, ସ୍୵ୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛି। ବିଶ୍ନୁ ଏବଂ କର୍ଦମାରୁ ଜନ୍ମିତ, ମ୍ଲେଛ ବଂଶର ପ୍ରଚାରକ ହେଲେ। ସେ ନୀଳାଚଳ ପାହାଡକୁ ପହଁଚି କିଛି ସମୟ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭଳି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନହୀନ ହେଇ ତାଙ୍କ ଦେହ ଛାଡିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ, ଭୃଗୁମାନେ, ହିମପାହାଡକୁ ଯିବା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ।” ଏହି ଗଥା ଶୁଣି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷିଙ୍କ କଳି ଯୁଗର ଜ୍ଞାନ ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସୂତ କହିଲେ, “ଏହି ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ସୋଳେ ହଜାର ବର୍ଷ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲାବେଳେ, କିଛି ଜାଗାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜା ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଜାଗାରେ ରାଜବଂଶୀମାନେ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲାବେଳେ, ଯେଉଁଜଣ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆତ୍ମ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଇଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଦାନା ନଗରର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ସେ ପାପୀ ବୃକ୍ଷ ତଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜନନୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ଠଗ ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଉଲ୍ଲଂଘିତ ହେଲା। ଉଡୁମ୍ବର ଗଛର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ପବନ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ।” ଏହିପରି ଭଗବତ ଗଥାରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ଶାସନ, ଯଜ୍ଞ, ଭକ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରକଟି, ଏବଂ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ବିଭିନ୍ନ ଘଟଣା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଛି।