ଅବତି ନଗରରେ ଥିବା ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନକୁ ସେ ଗଲା। ଏହି ଉଦ୍ୟାନରେ, ତୁମର ଛୋଟ ଭାଇ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଆହ୍ଲାଦା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହା ଜାଣି, ସେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ପୁନି ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଉଦୟା ନାମକ ଶୂରବୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପତ୍ର ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜମ୍ବୁକା ନାମକ ରାଜା, ଶୂରବୀର ଏବଂ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସେପରି ମୋର ପିତା, ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କର ଆଶିର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନେ ଏହା ଜାଣି, ଆହ୍ଲାଦା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିଶ୍ଚଳ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଆଶ୍ୱସନ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକା ଏକ ସର୍ପ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୁଣ୍ଡରୀକ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଦିନ, ଶୁକା ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, ତାପରେ ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ—ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ, ତାଲନା ଆଦି ଶୂରବୀରମାନେ ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢିଲେ। ବଙ୍ଗ ଭୂମିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ହିମାଳୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରେ, ଏକ ଶୂରବୀର, କବଚ ପିନ୍ଧି, କରାଳ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢି, ଯୁଦ୍ଧର ଚିହ୍ନ ଶରୀରରେ ରଖି, ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ରାଜାଙ୍କର ସଭାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଶୂରବୀର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସାତ ଲକ୍ଷ ଯୋଧାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ମୁଁ ତୁମର ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।" ତେଣୁ ଦୟାକରି ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ଆହ୍ଲାଦାଙ୍କୁ ଦିଅ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶହ ଶୂରବୀର, ନୁସା ବାହି, ନଗରପତିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉଦୟା ସେମାନେ ମାରି, ରାଜାଙ୍କର ମୁକୁଟ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ନେତ୍ରସିଂହ ଶାନ୍ତ ମନରେ ସାତ ଲକ୍ଷ ଯୋଧା ସହିତ, ପାହାଡ଼ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଏକ ହଜାର ହାତୀ ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଯୋଗସିଂହ ହାତୀ ସହିତ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ବିଜୟା ଏବଂ ରାଜକୁମାର, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକଠି ହେଲେ। ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସେମାନେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରି ଫେଲିଲେ। ନିଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ଚାରି ମଦୋନ୍ମତ ଯୋଧା ଧକ୍କା ଡ଼ର ଶବ୍ଦରେ ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, ମାନେ ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ପରି। ବୃଗୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନିପୁନି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ସାତ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଗଲା, ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୟଭୀତମାନେ ପାଇଁ ଭୟାନକ ହେଲା। ପୁନି ଜୀବନ ଫେରି, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରିଦେଲେ; ବିଜୟ ଆଶା ହରାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶରଣ ନେଲେ। ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ାରେ ଦଉଡ଼ି, ସେମାନେ ଆଶ୍ୱସନ ଦେଲେ। ମୁଁ ତୁମକୁ, ରୂପବତୀ, ରାଜପ୍ରାସାଦର ଚାଉଁରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, କାମାକ୍ଷୀ ପରି ଶରଣ୍ୟା, ଆଗରେ ଆସିଲି। ସେ ଯୁଦ୍ଧର ଘଟଣାବଳୀ ଅନୁକ୍ରମରେ ଏକାଏକି ବିବରଣା କଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ହେ ସିଂହ, କାମାକ୍ଷୀ ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଅ।" ଧକ୍କା ଡ଼ର ଶବ୍ଦରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କ୍ଷମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧା ସେନାକୁ ହରାଇ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ଶତ୍ରୁ ହରାଇ ଗଲା। ନବମ ଦିନରେ, ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ତାଙ୍କର ପିତାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ଦୟାରେ ତୁମେ ଏମିତି ଅଜୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଲେ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ପିତା କହିଲେ, "ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି।" ପିତାଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ରାତିରେ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।