ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ କୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଯାହାଙ୍କର ମୁହଁ ନବ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ରାଜପୁତ୍ର ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଅଧିକ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହେଲେ ଯେ, ସ୍ଥିର ରହିପାରିଲେନି, ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହେଳୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଝୁଲାରେ ବସାଇ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ରଜୋଗୁଣ ପ୍ରେମ ଓ ମୂଢ଼ତାର ଫଳ। ମୂଢ଼ତା ଦ୍ୱାରା ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।” ଭାଇଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସେ ମୋହ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଘରେ ଯାଇ ସେ ଦୁର୍ଗାଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରି, ମଧ୍ୟଚରିତ୍ରକ ପାଠ କଲେ। ଦୁର୍ଗାଦେବୀ ତାଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ବିବାହର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେହି ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ। ତଥାପି, ପ୍ରଭାତେ ଉଠି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ସେ ପୁଣି ଗଭୀର ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପୌଷ ମାସ ଆସିଲା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠର ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ସହିତ ସେ ଅବତି ନାଗର ମହାପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶୂରବୀର, ତୁମର ଛୋଟ ଭାଇ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟ ଅହ୍ଲାଦ ନାମରେ ପରିଚିତ, ବିଶାଳ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ଆଉଥରେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଉତ୍ତର ଦିଅ। ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ଉଦୟ ନାମକ ଶୂରବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ର ନେଲେ। ଏବଂ ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ଶୂରବୀର ରାଜା, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସାଦିତ, ସେଉଁଠି ଥିଲେ। ଏହିପରି, ମୋର ପିତା, ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶୀର୍ବାଦିତ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଅହ୍ଲାଦ ତା ସ୍ଥିର ହୃଦୟ ବିଳାସିନୀକୁ ସାଂତ୍ବନା ଦେଲେ। ସେହି ଶୁକ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଏକ ସର୍ପ ଥିଲେ, ପୁଣ୍ଡରୀକଙ୍କ ଶାପରେ ଏପରି ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶୁକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତେବେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ଆସିଲେ। ପରେ ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ତାଲନା ଆଦି ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ବଙ୍ଗ ଦେଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ହିମାଲୟକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। “ହେ ଶୂରବୀର, ତୁମେ କଟି କବଚ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର କରାଳ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଯାଉ। ଯୁଦ୍ଧର ଚିହ୍ନ ନିଶାନ କରି, ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆସ।” ସେ ରାଜସଭାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଶୂରବୀର ସମ୍ମିଳିତ ଥିଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମର ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିଛି। ଏହିପରି, ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ଶୀଘ୍ର ଅହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦିଅ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶହ ଜଣ ଶୂରବୀର, ଯେଉଁମାନେ ନଗରପତିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ, ହାତରେ ପାଶ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଆସିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଶୂରବଳୀ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ରାଜାଙ୍କ ମୁକୁଟ ହରଣ କରି, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ନେତ୍ରସିଂହ ଶାନ୍ତ ମନେ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ, ପାହାଡ଼ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେମାନେ ହଜାର ହାତୀ ଓ ଲକ୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଯୋଗସିଂହ ହାତୀ ସହିତ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଵିଜୟ ଓ ରାଜପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସେମାନେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ। ନିଜ ସେନା ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଚାରି ମଦୋନ୍ମତ ଶୂରବୀର ଧକ୍କା ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପୁନଃ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେ ଏହା ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। ପୁଣି ପୁଣି, ଭୃଗୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସାତ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଗଲା, ଯାହା ଦୁର୍ବଳମନ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ହେଲା। ପୁଣି ଜୀବନ ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ; ବିଜୟର ଆଶା ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲେ।