ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ରାହୁଙ୍କ ଗ୍ରାସରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଯାଇଥିଲେ। ସୁନ୍ଦର ହିମାଲୟ ପର୍ବତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ଖଣିଜ ରହିଛି, ସେଠି ରତ୍ନଭାନୁଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ ପରେ, ପ୍ରତାପୀ ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟାକୁଳ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ବାରୋ ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଧକ୍କା ନାମକ ଅମୃତ ଦେଇଥିଲେ। ସେହି ଅମୃତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇ, ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହିଲେ—"ମହାବୀର, ତୁମ ସତ୍ରୁମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେବେ।" ତାପରେ ଏଠାରେ ଏକ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ରହୁଥିଲେ। ଏହି ନଗର "ନେତ୍ରସିଂହଗଢ" ନାମରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ନଗରକୁ ନେତ୍ରସିଂହ ନିଜ ପୁଅ ପରି ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେଥିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କାମାକ୍ଷୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହ ଆସିଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ତାରୁଣ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନେତ୍ରସିଂହ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ସହେଳୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଝୁଲାରେ ବସାଇ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ—"ରଜୋଗୁଣ କାମନାର ଶ୍ୱଭାବ, ମୂଢ଼ତାରୁ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।" ଭାଇଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ନେତ୍ରସିଂହ ମୋହ ତ୍ୟାଗ କରି ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ମା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟଚରିତ୍ରକ ପାଠ କରି ପୂଜା କଲେ। ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ବିବାହ ପାଇଁ ସେହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମନୋହର କଲେ। ତଥାପି, ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ବିଚାର କରି, ନେତ୍ରସିଂହ ଆଉଥରେ ଗଭୀର ମୋହରେ ପଡିଗଲେ। ପଉଷ ମାସ ଆସିଲା, ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଓ ମିଷ୍ଟି କଣ୍ଠ ଶୁକ ପକ୍ଷୀ ଦେଖାଦେଲା। ସେ ମହାନଗର ଅବତୀର ଫୁଲବାଗକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ପ୍ରବଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଅହ୍ଲାଦ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ଆଉ ଏମିତି ଏକ ଉତ୍ତର ଦିଅ, ଯାହା ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୂର ଉଦୟ ଉତ୍ତମ ଚିଠି ନେଇଲେ। ଏବଂ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରାପ୍ତ, ପ୍ରବଳ ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ରାଜା ଜାମ୍ବୁକ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶ ନେଲେ। ଏହିପରି ମୋ ପିତା, ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜାଣିଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅହ୍ଲାଦ ହୃଦୟ ଦୃଢ଼ ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ। ସେଇ ଶୁକ, ଯିଏ ଏକ ସାପ ଥିଲେ, ପୁଣ୍ଡରୀକଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ିଥିଲେ। ଶୁକ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ଦିଅଥିଲେ। ମାଘ ମାସ ଆସିଲା, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ତାଲନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀରମାନେ ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଆରୋହଣ କରି, ବଙ୍ଗ ଭୂମି ଅଟକାଇ ଶୀଘ୍ର ହିମାଲୟ ପହଞ୍ଚିଲେ। "ଏ ଶୂରବୀର, ତୁମେ ସଜ୍ଜ ହୋଇ, କଠୋର କରାଲ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, କାୟାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଚିହ୍ନ ରଖି, ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆସ।" ସେଉଁଠାରେ ସେ ରାଜସଭା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ପ୍ରତାପୀ ଶୂରବୀର ଉପସ୍ଥିତ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନାରେ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତୁମ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦିଅ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରି ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଦେଲେ। ଶହ ଜଣ ଶୂରବୀର, ନଗରପତିଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ, ହାତରେ ପାଶ ଧରି ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ପ୍ରବଳ ନାୟକ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ରାଜାଙ୍କ ମୁକୁଟ ଆପଣି ନେଇ, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।