ପୃଥିବୀର ରାଜା, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ବଳଶାଳୀ ବଳଖାନୀଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା କହିଲେ, “ମୋ ପାଖରୁ ଅର୍ଦ୍ଧ କୋଟି ଧନ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ସୁଖୀ ହେଅ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ତୁମେ ଏହି ଧନ ନିଅ।” ଏଭଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ। ତେର ଦିନ୍ଧିଆ ବୟସରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅଂଶରେ, ଭାଦ୍ରପଦ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ତେରୋ ତାରିଖରେ, ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଆରମ୍ଭରେ, ବିନ୍ଦୁଳା ବାଟସ ପୁତ୍ର ହରିଣୀରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଚାରିଜଣ, ଦୁଇ ଦିନ ପରେ, ପବିତ୍ର ଗୟା କ୍ଷେତ୍ରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଶତ-ଶତ ହାତୀ, ଶୋଭିତ ରଥ, ଗାଈ, ସୁନା, ମଣିମୁକ୍ତା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଦେଖାଗଲା। ଲକ୍ଷାବତୀ ନାମକ ବିଶିଷ୍ଟା, ଏକ ଗଣିକା, ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ରାହୁ ଗ୍ରାସ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା। ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ମଧୁର ପରିବେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ରହିଛି, ରତ୍ନଭାନୁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟବନ୍ଶୀ ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ବାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଧକ୍କା ଅମୃତ ଦାନ କଲେ। ସେହି ଧକ୍କା ଅମୃତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇ, ଶୁଭ କଥା କହିଲେ, “ଓ ମହାବୀର, ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବେ।” ସେଠାରେ ଏକ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରାଗଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ନଗର “ନେତ୍ରସିଂହଗଢ଼” ନାମରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ନେତ୍ରସିଂହ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ, ମୁନିବର। ସେହି ସମୟରେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମସ୍ତ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ନେତ୍ରସିଂହ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଉପରେ, ଯାହାର ମୁହଁ ତରୁଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ତାକୁ ଦେଖି ନେତ୍ରସିଂହ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀମାନେ ତାକୁ ଝୁଲାରେ ବସାଇ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଆସିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ରଜସ୍ ଗୁଣ ପ୍ରେମର ସ୍ୱଭାବ, ମୂଢ଼ତାରୁ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।” ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନେତ୍ରସିଂହ ମୋହ ତ୍ୟାଗ କରି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ମଧ୍ୟଚରିତ୍ରକ ପାଠ କଲେ। ଦୁର୍ଗା ନିର୍ଦୋଷ ଥିବା ସେହି କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମାୟାରେ ବନ୍ଧିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଚିନ୍ତା କରି, ନେତ୍ରସିଂହ ପୁଣି ଗଭୀର ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପୌଷ ମାସ ଆସିଲା, ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠର ପାରାବତ ସହିତ। ସେ ଅବତି ନଗରର ଫୁଲବାଗିଚାକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଏକ କଥା ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା—“ଓ ବୀର, ତୁମ ଭାଇ ଓ ଆତ୍ମୀୟ ଆହ୍ଲାଦ ନାମର, ସେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ।” ଏହା ଜାଣି, ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଏମିତି ଉତ୍ତର ଦିଅ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଉଦୟ ନାମକ ବୀର ଉତ୍ତମ ପତ୍ର ନେଲେ। ଏବଂ ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ। ଏଭଳି, ମୋର ପିତା ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ସବୁ ଜାଣି, ଆହ୍ଲାଦ ତାହାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଥିବା ସେହି କନ୍ୟାକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଯିଏ ଶୁକ ଥିଲେ, ସେ ଏକ ସର୍ପ ଥିଲେ ଏବଂ ପୁଣ୍ଡରୀକଙ୍କ ଶାପରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ସେହି ମଧୁର ଶୁକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣାବତୀ ଦେବୀ ଆସିଲେ। ମାଘ ମାସ ଆସିଲା, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଲା।