ବଳଖନୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିହତ କରିବାକୁ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଳନମ୍, ଦେବସିଂହ ଏବଂ ରାମାଂଶ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ଶ୍ମଶାନ ଅଗ୍ନିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଉଠିଲା— "ଶୁଣ, ବଳଖନୀ! ଏହି କର୍ମର ଫଳ ବିବାହକାଳରେ ପାପ କରିଥିବା ଜନକୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ସେନା ଅତିଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ବଡ଼ ସହରକୁ ଫେରିଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହା ପରେ କ’ଣ ହେଲା, ମୁନିବର? ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଚାଲେଇ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ପରିମଳ ତାଙ୍କର ବିଜୟୀ ପୁଅମାନେ ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଏହି ଖବର ପାଇଁ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ବଳଖନୀଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ଏକତ୍ରିତ କଲେ। ସେ ଦେଲେ, "ମୋତେ ଅଧା କୋଟି ଧନ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ରୁହ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହି ଧନ ନିଅ।" ତେରୋ ବର୍ଷ ବୟସରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶରେ, ଭାଦ୍ର ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀରେ ଅହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ ବିନ୍ଦୁଲା, ଭାଟ୍ସର ପୁଅ, ହରିଣୀରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦୁଇ ଦିନ ଶେଷରେ, ଚାରିଜଣ ଗୟାର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶତେ ଶତେ ହାତୀ, ଶୋଭିତ ରଥ, ଗାଈ, ସୁନା, ମଣି, ଓ ନାନା ପୋଶାକ ନେଇଯିବା ହେଲା। ଲକ୍ଷ୍ମାବତୀ ନାମକ ବେଶ୍ୟା ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ରାହୁ ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାର ହେଲା। ମନୋହର ହିମାଲୟ ପର୍ବତରେ, ନାନା ଖଣିଜ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଯେତେବେଳେ ରତ୍ନଭାନୁ ବଧ ହେଲେ, ଶୂରବୀର ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ପଡ଼ିଲେ। ବାରୋ ବର୍ଷ ପରେ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଢକ୍କା ଅମୃତ ଦେଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ଢକ୍କା ଅମୃତ ଦେଇ, ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—"ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବେ।" ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ନଗର ତିଆରି କରାଗଲା। ଏହି ନଗର 'ନେତ୍ରସିଂହଗଢ଼' ନାମରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ନେତ୍ରସିଂହ ଏହି ନଗରକୁ ପୁତ୍ର ସମାନ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେହି ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମସ୍ତ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ କୁମାରୀ, ଯାହାର ମୁହଁ ଅମୂଳ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର କଳା ପରି, ତାକୁ ଦେଖି ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ସେଠି ମେହେରବାନୀ କୁମାରୀ ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ଝୁଳାରେ ବସାଇ ତାଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ—"ରଜସ୍ ରାଗର ସ୍ୱଭାବ ଅଟୁଟ, ମୂଢ଼ତାରୁ ମୋହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।" ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେ ମୋହ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଉପାସନା କରି, ମଧ୍ୟଚରିତ୍ରକ ପାଠ କଲେ। ଦୁର୍ଗା ନିର୍ମଳା ସେଇ କୁମାରୀକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ମୋହିତ କଲେ। ତଥାପି ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଗଭୀର ମୋହରେ ପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ପୌଷ ମାସ ଆସିଲା, ଶୁଭ ଶକୁନ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠ ସାରୀକା ପକ୍ଷୀ ସହ।