ଏହିପରି ଘଟଣାକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଯେ, ଶ୍ରୀମତୀ ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଶୁଣି ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏପଟେ, ରାଜା ଜମ୍ବୁକ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କାଳିୟ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ତିନି ଜଣ—ଏହିଠାରେ ଦୁଇ ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତିନି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଏକ କୋଠରୀରେ ରଖି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। କାଳିୟ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ମନେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପତିନିଷ୍ଠା ଦେବକୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଭାଗବତ ଶକ୍ତି ଜାଗୃତ କଲେ। ଦେବୀ ଦେବକୀ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ଗଜରେ ବିରାଜିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ। ତାପରେ ଆହ୍ଲାଦ, ସୂର୍ୟବର୍ମାନ୍, ଏବଂ କାଳିୟ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଏହି ସମୟରେ ଥିଲେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜରାସନ୍ଧ କାଳିୟ ସହିତ ଥିଲେ। ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ତ୍ରିଶିରା ଏଥିରେ ଶିଆଳ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏହି ଶିଆଳ ହେଉଛନ୍ତି ଜମ୍ବୁକ। ଶତ୍ରୁସନ୍ତାନମାନେ ବଧ ହେବା ପରେ, ଦେବକୀ ଜମ୍ବୁକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନେଲେ। ସେଠାରେ ହସି, ସେମାନେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ; ମୃତଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ କଥୋପକଥନ ହେଲା। ସେଇ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ତଳୱାର ଧରି, ଶତ୍ରୁକୁ ପାଥର ଯନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ଓ ପୁଅମାନେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଜମ୍ବୁକ, ସବୁଠାରୁ ନିଚ୍ଚ ମଣିଷ, ତାଙ୍କୁ ଦଳିଦିଅ।" "ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ମଦ ତିଆରି ତେଲରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।" ଏହିପରି କରି, ସେମାନେ ରାଣୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ରାଣୀ ଗନ୍ଧ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କ୍ଲିଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଝିଅ ତଳୱାର ନେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଖନୀଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇଲେ। ତାଳନମ୍, ଦେବସିଂହ ଏବଂ ଏଭଳି ଭାବରେ ରାମଙ୍କ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଦେବୀ ମାୟାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଧରି ମୁଣ୍ଡକୁ ଶ୍ମଶାନ ଅଗ୍ନିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା—"ଶୁଣ ବଳଖନୀ!" "ଯିଏ ପାପ କରିଛି, ସେ ବିବାହରେ ଏହି ଫଳ ଅନୁଭବ କରିବ।" ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ସେନା ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମହାନଗରକୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ପହଁଚିଲେ। ଏହା ପରେ ସେମାନେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ। ଏପରି ଘଟିଲା ପରେ କଣ ଘଟିଲା, ଏହି କଥା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ଫେରି, ବହୁଧା ପାଣିଗାହାନା ବାଜାଇଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାଜା ପରିମଳ ତାଙ୍କ ବିଜୟୀ ପୁଅମାନେ ଓ ସେନାପତିମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଏପରି ଶୁଣି, ମହୀପତି ବଳଖନୀଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ଏକତ୍ରିତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋ ପାଖରୁ ଅର୍ଦ୍ଧ କୋଟି ଧନ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଖୁସି ରୁହ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହି ଧନ ନିଅ।" ତେର ଓଁ ବୟସରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶରେ, ଭାଦ୍ର ପକ୍ଷର ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ବିନ୍ଦୁଳା, ବତ୍ସଙ୍କ ପୁଅ, ହରିଣୀରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦୁଇ ଦିନ ପରେ, ଚାରି ଜଣ ଗୟାର ପବିତ୍ର ମାଇଦାନକୁ ପହଁଚିଲେ। ଶତେ ଶତେ ହାତୀ, ସୁଶୋଭିତ ରଥ, ଗାଈ, ସୁନା, ମଣିମୁକ୍ତା, ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଏଠାରେ ଥିଲା। ଲକ୍ଷ୍ୟାବତୀ, ଜଣେ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା, ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।