ଏଠାରେ ଜମ୍ବୁକଙ୍କ ଝିଅ, ସେ ନିଜ ପରିବାରଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ଆସୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମହାମାୟା ଜଣେ ଜନଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେବା ପାଇଁ ଜମା କପଡ଼ା ଭିତରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଚାରିଜଣ—ଅହ୍ଲାଦ ବ୍ୟତୀତ—ଅଟବିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଉଁଠି, ସେମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନେକ କଳାକୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏହି ଦିନ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ କରିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପ୍ରଥା ରହିଛି: ମୋର ବିବାହ ହେଉଥିବାବେଳେ—ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସରିତା। ଏଠି, ଯେତେବେଳେ ଏହି ମହାପାପୀ ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେମାନେ ସେଠି ଥିବା ବୀରମାନେ ଓ ଶତଶଃ ଦୁର୍ଗ ଖୋଦୁଥିବା ଶିଳ୍ପୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୁଣ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଜମ୍ବୁକ ତାଙ୍କ ନାମରେ ଶୈବ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ସବୁ ଦେଖି ରୂପଣା ବୁଝିଲେ ଏବଂ ଦେବକୀଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦେଲେ, ଏବଂ ମନରେ କ୍ଷୀରସାଗର ମାଁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ, ଜଗତ୍ଜନନୀ ସ୍ଵପ୍ନର ଶେଷରେ ଦେବକୀଙ୍କୁ ବିବରଣୀ କରିଦେଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୁଣ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଜମ୍ବୁକଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଛାଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଜମ୍ବୁକଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ତିନିପୁଅ—କାଳିୟ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ—ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ଥିଲେ। ପୁନଃ ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତିନି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ କୋଠରୀରେ ରଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ହତ୍ୟା କଲେ। କାଳିୟ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ପତିନିଷ୍ଠା ଦେବକୀ ଦେବୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ହସ୍ତୀରେ ଜାଗ୍ରତ କଲେ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅହ୍ଲାଦ, ସୂର୍ୟବର୍ମାନ୍, ଏବଂ କାଳିୟ—ତାଙ୍କ ଭାଇ—ଏମିତି ଘଟଣା ଦେଖିଲେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜରାସନ୍ଧ ଏବଂ କାଳିୟ ସଙ୍ଗୀ ଥିଲେ। ତ୍ରିଶିରାସ ଜନ୍ମରେ ଏକ ଶ୍ୟାଳ ହୋଇଥିଲେ, ଏହି ଶ୍ୟାଳ ହେଉଛନ୍ତି ଜମ୍ବୁକ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲାପରେ, ଦେବକୀ ଜମ୍ବୁକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ, ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରିଲେ। ପରେ, ସେମାନେ ହସି ମଧୁର କଥା କହିଲେ; ଏହିପରି ଭାବରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃତଦେହ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂଳାପ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ତାଳୱାର ଧାରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପାଷାଣ ଯନ୍ତ୍ରରେ ରଖିଦେଲେ। "ଓ ପୁଅମାନେ, ତୁମର ବାପାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଜମ୍ବୁକ, ସବୁଠୁ ନିଚ୍ଚ ଲୋକ, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କର।" "ମଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ତେଲରେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।" ଏପରି କରି, ସେମାନେ ଝିଅ, ରାଣୀ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଏକାଠି ହେଲେ। ରାଣୀ ଗନ୍ଧ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପତିକୁ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଝିଅ ତାଳୱାର ନେଇ ବଳଖାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜାବନ୍ତ, ଉପରେ ଚଢ଼ି ଗଲେ। ତାଳନମ୍, ଦେବସିଂହ ଓ ରାମଙ୍କ ଅଂଶ ଏହିପରି ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଦେବୀ ମାୟାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ମୁହଁ ଦେଇ ଧରିଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ସଂସ୍କାର କୂଣ୍ଡରେ ଫେଙ୍କିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, "ଶୁଣ, ବଳଖାନୀ!" "ଯିଏ ପାପ କରିଥାଏ, ବିବାହରେ ସେଉଁଠି ଏହାର ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ସେନା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧନ କରି ମହାନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପରେ ସେମାନେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ। ତାପରେ କ'ଣ ଘଟିଲା, ହେ ମୁନି? ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ଯାଇ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଚାଳିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାଜା ପରିମଳ ତାଙ୍କ ବିଜୟୀ ପୁଅମାନେ ଓ ବୀରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ କରିବାକୁ କହିଲେ।