ପ୍ରତିଦିନ, ଶୂରବୀର ତଳନା, ଅପରାଜିତ ସେନାପତି, ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସେନାନୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ; ଅନେକ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଜମ୍ବୁକା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ଆସିଲାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ବିଜୟ ଆଶା କରି, ପିତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ ଏବଂ ମାୟାକୌଶଳରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ସେ, ବାହାରି ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କଲେ। ସେ ପାଳଙ୍କିରେ ବସିଲେ, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବିନା ଏବଂ କବଚ ବିନା ଥିଲେ। ପ୍ରଭାତେ ସମସ୍ତେ ଜାଗି ଉଠି, ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ଦାନବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେ ତାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ, ବହୁ ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପରିଚଳିତ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ, ଇଳାଭିଳା ନାମକ ଯୋଗ ଓ କାମନାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ଥିଲେ। ସେଠି, ଜମ୍ବୁକାଙ୍କ ଝିଅ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ମାୟା ଏକ ପୋଷାକ ଭିତରେ ଲିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ଏହା ଶୁଣି, ଚାରିଜଣ—ଅହ୍ଲାଦ ବିନା—ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳାଦେଖା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏହି ଦିନରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ଅଛି: ଯେତେବେଳେ ମୋର ବିବାହ ହେବ—। ଏହିଭଳି, ସେ ମହାପାପୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧମୁଖରେ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ଶୂରବୀରମାନେ ଓ ଶତାଧିକ ନାଶକ moat-maker ମାନେ ବଧ ହେଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଜମ୍ବୁକା ସେମାନଙ୍କ ନାମରେ ଏକ ଶିବଯଜ୍ଞ କଲେ। ରୂପଣା ଏହି ଘଟଣା ବୁଝି, ଦେବକୀଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ ଏବଂ ମନରେ ଦୟାମୟଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ଜନନୀ ମା ଏକ ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଜମ୍ବୁକା— ତାପରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ପୁଣ୍ୟଶୀଳୀ ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ରାଜା ଜମ୍ବୁକାକୁ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ତିନି ପୁଅ—କାଳିୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—। ପୁଣି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତିନି ଶତ୍ରୁକୁ କୋଠରୀରେ ରଖି, ତାଙ୍କର ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବଧ କଲେ। କାଳିୟା ଦୁଃଖରେ ଅତିଶୟ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବକୀ ଦେବୀ, ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଶୀଳ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ହସ୍ତୀରେ ଜାଗୃତ କରି, ନିଜେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ। ଅହ୍ଲାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମାନ୍ ଓ କାଳିୟା, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ଏବଂ—। ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜରାସନ୍ଧ କାଳିୟାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। ତ୍ରିଶିରା ଶିଆଳ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ସେଇ ଶିଆଳ ଥିଲେ ଜମ୍ବୁକା। ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବଧ ହେଲେ, ଦେବକୀ ଜମ୍ବୁକା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନେଇଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ହସି ମୃତଦେହ ଦେହରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମଧୁର କଥା କହିଲେ; ଏହିଭଳି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂଳାପ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଦେବୀ, ହାତରେ ତଳୱାର ଧରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପାଥର ଯନ୍ତ୍ରରେ ରଖିଲେ। "ହେ ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ନିଚ୍ଛ ଜମ୍ବୁକାକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କର।" "ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ସେଇ ମଦରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ତେଲରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କର।" ଏଭଳି କରି, ସେଇ ପୁଅମାନେ ରାଣୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ—। ତାପରେ ରାଣୀ, ସେଇ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଖି, ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।