ଏଭଳିଭାବେ, କିଛି ଦିନ ଆଉ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ସେହି ଶୂରବୀରଙ୍କ ଭ୍ରମଣରେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତିର ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଏବେ, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ—ସେଇ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ—ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ମାତୃ ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନିଦ୍ରାରେ ମୋହିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ତୁଣ୍ଡିଳ ଏହା ବୁଝି, ତାଙ୍କ ଭାଇ ପାଇଁ ଶୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ମହିଷ୍ମତୀର ସେଇ ଶୂରବୀରମାନେ ରାମକଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜ ସେନା ଭାଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ତାଲନା ନାମକ ଶୂରବୀର ଲୋହା ଗଦା ହାତରେ ଧରିଥିଲେ। ତାଲନା ତାଙ୍କ ତଳୱାରରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବଂକଣ ଓ ରାମକଣଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଶତ୍ରୁ କାଳିୟାକୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ, ସୂର୍ୟବର୍ମାନଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଗଢ଼ି ରଖିଲେ। ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ବଧ ହେଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ତାଲନା ନାମକ ଶୂରବୀର ଅଦମ୍ୟ ଦୃଢ଼ତାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ, ରାଜାମାନେ ହତାହତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି, ଜମ୍ବୁକା ନାମକ ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ଆସିଲା, ତାଙ୍କ ଝିଅ ବିଜୟ ଆଶା କରିଲେ। ସେ ପିତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ସେଉଁଠୁ ବାହାରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ। ସେ ପାଳଙ୍କୀରେ ଚଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ଓ କବଚ ବିନା ଥିଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ସମସ୍ତେ ଉଠି, ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କଲେ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଦେମନୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେ ତାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତରେ, ଏକ ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ପ୍ରାଣୀ ବସିଥାଏ, ଇଲାଭିଳା ନାମକ ଏକ ଯୋଗିନୀ ଏବଂ ଅଭିଲାଷାଶୀଳୀ ଦେମନୀ ଭୟ ଛାଡ଼ି ରହୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଜମ୍ବୁକାଙ୍କ ଝିଅ ପ୍ରତିଦିନ ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ମାୟା ଜଣେ ଜନାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର ରୂପେ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଚାରିଜଣ, ଆହ୍ଲାଦା ବିନା, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ଦିନ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିୟମ ଥିଲା: ମୋର ବିବାହ ଘଟିବା ସମୟରେ—। ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ସେଇ ମହାପାପୀ ବଧ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ମୁଣ୍ଡରେ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ଶୂରବୀର ଓ ଶତାଧିକ ମୋଟ ଖୋଦିଥିବାମାନେ ବଧ ହେଲେ। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ଜମ୍ବୁକା ତାଙ୍କ ନାମରେ ଏକ ଶିବ-ଯଜ୍ଞ କଲେ। ରୂପଣା ଏହା ବୁଝି, ଦେବକୀଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦେଲେ ଏବଂ ମନରେ କୃପାଳୁ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହାପରେ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଜଗତଜନନୀ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ଜମ୍ବୁକା—। ଏହାପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ମାୟାରେ ରାଜା ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ରାଜା ଜମ୍ବୁକାକୁ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧିଲେ। ସେଠି, ତିନିପୁଅ—କାଳିୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—। ପୁଣି ଦୁଇ ସେନାରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତିନି ଶତ୍ରୁକୁ ଏକ କୋଠରୀରେ ରଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବଧ କଲେ। କାଳିୟା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପତିନିଷ୍ଠା ଦେବୀ ଦେବକୀ—। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଯେଉଁ ହାତୀରେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ରୂପେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରି, ସେଇ ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ। ଏହାପରେ, ଆହ୍ଲାଦା, ସୂର୍ୟବର୍ମାନ ଓ କାଳିୟା, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ—।