ଶୋକାକୁଳ ରାଣୀ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପାଳଙ୍କୀରେ ଚଢ଼ି ପଡ଼ିଲେ। ସେତେବେଳେ ସେ ଗଜରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ହେ ଗଜରାଜ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦେବଗଜ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଗଜରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ସମ୍ବୋଧନ କରାଯିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଉଠାଇ, ବଳଖାନୀ ସହିତ କରାଳ ରୂପଣଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହସ ଦେଲେ। ସେ କ୍ରୂର ଶତ୍ରୁ କାଳିୟାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଜାଣିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଜନ କାଳିୟା ବନ୍ଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଯୁଦ୍ଧର ମଦରେ ମତ୍ତ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯିବାରୁ ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆହତ, ବେଦନା ଓ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ କିଛି ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଗଲା; ସେମାନେ ଅବାକ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶରଣ ନେଲେ। ତେବେ, କୃଷ୍ଣ ଏଭଳି ଦେଖିଲେ—ସେଇ ଜଗତ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ। ତାପରେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖ ନାଶିନୀ, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରେ ମୋହିତ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ— ତୁଣ୍ଡିଳ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଜାଣି, ଭାଇ ପାଇଁ ଶୋକରେ ବିଭୋର ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ଶିବିରରେ ଅନେକ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ମହିଷ୍ମତୀର ସେଇ ଶୂରବୀରମାନେ ରାମକଣା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ସେନା ଭାଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ତାଳନା ନାମକ ଯୋଦ୍ଧା ଲୋହ ଗଦା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ତାଲନା ତାଙ୍କର ତଳୱାରରେ ବଂକଣା ଓ ରାମକଣାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଶତ୍ରୁ କାଳିୟା ବନ୍ଧିତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରାଯାଇଥିବା ସମୟରେ, ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମ୍ଲେଛ ରାଜା ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ବଧ ହେଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ତାଳନା, ଶୂରବୀର ଓ ଅଦମ୍ୟ ସେନାପତି, ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ଭୟଭୀତ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ବଧ ହେଲେ; ରାଜାମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଜମ୍ବୁକ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ଆସିଲାବେଳେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ବିଜୟ ଆଶାରେ ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ଏହି କନ୍ୟା ବିଦାୟ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ। ସେ ପାଳଙ୍କୀରେ ଚଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଜନମାନେ ନିରାସ୍ତ୍ର ଓ ନିରାବରଣ ଥିଲେ। ପ୍ରଭାତେ ସମସ୍ତେ ଉଠି, ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଏକ ଦାନବୀ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ, ବହୁ ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପରିଚଳିତ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ, ଇଲାବିଳା ନାମକ ଯୋଗେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବୀ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ବସୁଥିଲେ। ସେଠି ଜମ୍ବୁକର କନ୍ୟା ନିତ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଜନମାନେ ସହ ରହୁଥିଲେ। ଏହି ମାୟା ଏକ ବସ୍ତ୍ରରେ ଲୀନ ହୋଇ ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିଲା; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଚାରିଜଣ (ଅହ୍ରଦା ବ୍ୟତୀତ) ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଦିନ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୌଶଳରେ ସେଉଁଠି ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ଥିଲା—ମୋର ବିବାହ ହେଲେ...। ଏହିପରି ଏକ ମହାପାପୀ ବଧ ହେବା ପରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମୁଣ୍ଡରେ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ଶୂରବୀର ଓ ଶତାଧିକ ଖନନକାରୀଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ପରେ ରାଜା ଜମ୍ବୁକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧନ୍ୟମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କ ନାମରେ ଏକ ଶୈବ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ରୂପଣା ଏହି ଭାବରେ ବୁଝି, ଦେବକୀଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦେଲେ ଏବଂ ମନରେ ଦୟାମୟଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଜଗତ୍ଜନନୀ ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ରାଜା ଜମ୍ବୁକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧନ୍ୟମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ଜାଣିଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲି।