ସିଂହ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବା ପାଇଁ ଆସିଥିବା ଦାବି କରିଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ବେଳେ, କାଳିୟା ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରକୁ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନିଜ-ନିଜ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଏକାପକ୍ଷରେ ଲଡ଼ିଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଘରରୁ ବାହାରି ନର୍ମଦା ତଟରେ ଶିବିର ତିଆରି କଲେ। ସେମାନେ ନର୍ମଦା ଉପରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଯାହା ଏକ ନାଳାର ଦୈର୍ଘ୍ୟର ଥିଲା। ବାଳଖାନ ନିଜ ସେନା ସହିତ ସମଗ୍ର ନଗରକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ମହିଷ୍ମତୀର ଅଟାଳିକାଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ଖସାଇଦେଲେ। ପୁରୁଷମାନେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପତି ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଲେ। କାଳିୟା ଗଜାନିକାରେ, ପଞ୍ଚଶବ୍ଦ ନାମକ ହାତୀରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଉଣୀ ସୁର୍ୟବର୍ମା ତିନି ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସିଥିଲେ। ରଙ୍କନା ଓ ବଙ୍କନା ଚାରି ଲକ୍ଷ ପଦାତି ସେନା ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ଗ୍ରାମର ସେନା ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଦୁଇ ସେନା ମିଶିବା ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ତୃତୀୟ ପ୍ରହରରେ, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଏକ ନଦୀ ଭଳି ବହିଗଲା; ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଳଖାନୀ ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ତାପରେ ଦେବତା ଏକ ବାଣ ହାତରେ ନେଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଳିତ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଆହ୍ଲାଦା ଗଦା ହାତରେ ନେଇ ସେନାକୁ ଆঘାତ କଲେ; ତାଳନା ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ ମହିଷ୍ମତୀକୁ ମାରିବାକୁ ଗଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ନିଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, କାଳିୟା ବାଳଖାନୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ଅଶ୍ୱୀନୀ ନିଜ ମାଲିକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲା। ଶୂର କାଳିୟା ପଡ଼ିଗଲା, ତାହାପରେ ପଞ୍ଚଶବ୍ଦ ନାମକ ମହାଗଜ ଅଚେତନ ହେଲା। ପାଞ୍ଚ ଯୋଦ୍ଧା ଅଚେତନ ହେବାବେଳେ, ଭୟରେ ରୂପଣା ବେପରୁଆ ହେଲେ। ତାପରେ ଦୁଃଖିତ ରାଣୀ ତୁରନ୍ତ ପାଳଙ୍କିରେ ଚଢ଼ିଲେ। "ଗଜମୁକ୍ତ ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର," ବେଳେ ଦେବ ହାତୀ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିବା ଦେଖିଲେ। ଗଜରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି ଉପସ୍ଥାନ କଲାବେଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରାଳ ବାଳଖାନୀ ସହିତ ରୂପଣାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହସ ଦେଇ ହାତ ଦେଇ ଉଠାଇଲେ। ସେ କାଳିୟାକୁ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ସୁର୍ୟବର୍ମା ଜାଣିଲେ କି ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ କାଳିୟା ବାନ୍ଧିଯାଇଛି। ସେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମତାଳିଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। କରାଳଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଘାୟଳ, ବେଦନା ଓ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ କିଛି ଦିନ ଅତିବାହିତ ହେଲା, ବିର କରାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହେଇ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶରଣ ନେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏଭଳି ଦେଖିଲେ—ସେ ଯେ ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିବା ଦେବୀ। ତାପରେ ଜଗତମାତା ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖ ନାଶିନୀ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଶୁଣିବାକୁ ଦେଖିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଦ୍ରାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ତୁଣ୍ଡିଲା ଏହି ଦେଖି ଏବଂ ଭାଉଣୀ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ବିର ଶତ୍ରୁମାନେ ମାରିଦେଲେ। ମହିଷ୍ମତୀର ବିର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରମ୍କନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ନିଜ ସେନା ଭୟରେ ପଳାଇବା ଦେଖି, ତାଳନା ଲୋହା ମୁସଳ ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ବଙ୍କନା ଓ ରମ୍କନାକୁ ମାରିଦେଲେ। ଶତ୍ରୁ କାଳିୟା ବାନ୍ଧି ଓ ସୁର୍ୟବର୍ମା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ହଜାର ମିଲିତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସେନାମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।